> تاریخ: ۳۰ شهریور ۱۴۰۵
> مدت مطالعه: ۵ دقیقه (اما اگر دلت گرفت، بیشتر طول میکشد)
سلام به همه شما. 👋
راستش را بخواهید، نمیدانم از کجا شروع کنم. آخرین باری که اینجا نوشتم، ۱۱ تیر ۱۴۰۵ بود. آن روز نوشتم که حالم خوب نیست، شاید دیگر هیچوقت ننویسم، و شاید کسی منتظر من نباشد.
و بعد، سه ماه سکوت.
نه به خاطر اینکه فراموش کردم. نه به خاطر اینکه حوصله نداشتم. به خاطر اینکه آن روزها، من خودم را باخته بودم. کاملاً. بدون اغراق.
اما امروز ۳۰ شهریور ۱۴۰۵ است. سه ماه از آن روز گذشته. و من برگشتم. نه با دستهای پر، نه با انرژی بیپایان، بلکه با همان چیزهایی که در این سه ماه به سختی به دست آوردم.
من تونستم. با تمام سختیاش، با تمام شبهای بیخوابی، با تمام روزهایی که حالم بد بود، ولی تونستم.
و حالا اینجام. 🌿
میخواهم صادق باشم. این سه ماه، بهشت نبود. جهنم هم نبود، ولی سخت بود. خیلی سخت.
روزهایی بود که شبها بیدار میماندم و به هیچ چیز فکر نمیکردم. روزهایی بود که حالِ روحم آنقدر بد بود که حتی نمیتوانستم از تخت بلند شوم. روزهایی بود که به خودم میگفتم «دیگر بس است، تو نمیتوانی.»
اما یک روز، یک روزی، بلند شدم. نمیدانم چطور. فقط بلند شدم. و از آن روز، هر روز، فقط یک قدم برداشتم. فقط یک قدم. هیچکس نگفت که باید یکشبه قهرمان شوی. فقط گفتم: «امروز یک قدم.» و فردا هم یک قدم. و پسفردا هم.
و بعد، به جایی رسیدم که خودم هم باور نمیکردم.
خواندم. آنقدر خواندم که کلمات با گوشت و خونم آمیخته شدند.
- «۴۸ قانون قدرت» نوشته رابرت گرین؛ کتابی که به من یاد داد قدرت فقط زور نیست، فهمیدن است. فهمیدن انسانها، فهمیدن موقعیتها، فهمیدن خود.
- «روانشناسی تاریک» ؛ کتابی که مرا با بخشهایی از ذهن انسان آشنا کرد که ترجیح میدادم ندانم، اما باید میدانستم. برای محافظت از خودم.
- «دنیای سوفی» ؛ نفسی تازه در میان این همه شلوغی. یادم انداخت که آرامش، جای دوری نیست.
- «بوف کور» صادق هدایت؛ کتابی که مرا تا عمق تنهایی و تاریکی برد، اما به شکلی عجیب، آرامم کرد. انگار که میگفت: «تنها نیستی، همه ما کمی بوف کور هستیم.»
این چهار کتاب، دقیقاً همان چیزی بودند که در آن سه ماه به آنها نیاز داشتم. نه یک کتاب بیشتر، نه یک کتاب کمتر.
و اما بخشی که باورش برای خودم هم سخت است.
در دوره برنامهنویسی با رویکرد تحلیل داده، جزو نفرات برتر شدم. آنقدر که به صورت حضوری دعوتم کردند به دانشگاه صنعتی شریف.
اولین بارم نبود که به شریف میرفتم، اما به اندازه بار اول ذوق داشتم. شاید بیشتر. چون این بار، خودم را باور کرده بودم. این بار، پشت آن ذوق، خون دل و شببیداری بود.
کلی درس خواندم. کلی تست زدم. آنقدر که دفترهایم پر شدند و ذهنم خالیتر. اما هر تستی که میزدم، یک قدم به خودم نزدیکتر میشدم. و همین کافی بود.
از این به بعد، هر هفته یک مطلب. 📅
یک مطلب. هر هفته. نه بیشتر، نه کمتر.
میدانم که ممکن است بعضی هفتهها سخت باشد. میدانم که ممکن است حالِ روحم خوب نباشد. میدانم که ممکن است کارهای دیگر اذیتم کنند. اما قول میدهم. چون این سه ماه به من یاد داد که تنها راه ادامه دادن، قول دادن به خودت است.
و شما، شما اولین کسانی هستید که این قول را میشنوید.
🟢 حرف آخر (خطاب به خودم، و به تو)
سه ماه پیش نوشتم: «شاید دیگر هیچوقت ننویسم.»
امروز مینویسم: «من برگشتم.»
و میدانم که این سه ماه به من چه آموخت:
> **تو از آن دسته آدمهایی نیستی که میشکنند؛
> تو از آنهایی هستی که خم میشوند،
> تا کمان شوند،
> و تیر را دورتر بیندازند.** 🏹
این جمله را برای خودم گفتم. برای شبهایی که فکر میکردم تمام شدم. برای روزهایی که خودم را باخته بودم. برای آن ۱۱ تیر که فکر میکردم دیگر برنمیگردم.
و امروز، ۳۰ شهریور، میدانم که برگشتم.
نه به خاطر اینکه کسی منتظرم بود.
نه به خاطر اینکه کسی برایم دست زد.
فقط به خاطر اینکه خودم منتظر خودم بودم. و بالاخره، به خودم رسیدم. 🌱
با همهی خستگیام، اما با همهی ایستادگیام
۳۰ شهریور ۱۴۰۵
-> 📌 قول این هفته:
> از این پس، هر هفته یک مطلب.
> اگر کسی خواند، خوشحال میشوم.
> اگر کسی نخواند، باز هم مینویسم.
> چون نوشتن، برای من دیگر یک وظیفه نیست؛ یک نفس است.
💚 من برگشتم. و این بار، محکمتر از همیشه.