این چیزا رو من توی سال کنکور با گوشت و پوست و استخون! تجربه کردم ، زمانی که سخت ترین روزای زندگیمو تا اون موقع میگذروندم ولی الان که بهش فکر میکنم میبینم ارزششو داشت و حتی الان هم ازش استفاده میکنم.
توی زندگی زمان هایی میرسه که ما برخلاف اینکه هنوز به اهدافمون پایبندیم ولی خسته میشیم و فکر میکنیم بی انگیزه شدیم ، درصورتی که این حالت طبیعیه و برای همه پیش میاد ، پس انگیزه ما نسبت به اهدافمون از بین نمیره بلکه فقط کم رنگ میشه و دوباره با صیقل دادن اون اوضاع خوب میشه.
دلیل خیلی از جا زدن ها در هر مقطعی اینه که به همین نکته ساده توجه نمیشه و آدما انتظار دارن همیشه شور و شوق داشته باشن غافل از این که حتی توی خیلی از چیزای لذت بخش هم همین دوران سردی و رکود وجود داره مثلا عشقی رو تصور کنید که با چه حرارتی شروع میشه و در میانه راه کم رنگ میشه اما با صبر و توجه بیشتر دوباره ترمیم میشه . البته درسته که شاید اون هیجان اولیه رو نداشته باشه اما به مراتب پایدار تره و دو طرف بیشتر قدرشو میدونن.
هدفم از گفتن این حرفا اینه که یه چیزی رو یادآوری کنم و اونم اینکه ما توی دنیایی زندگی میکنیم که رنج و خستگی خاصیت اونه و ما نباید توی این دنیا دنبال یه چیز همیشه جذاب باشیم.
یکی از دلایل شادتر بودن نیاکان ما این بود که مثله ما در معرض بمباران تبلیغاتی نبودند . تبلیغاتی که دائما یه زندگی همیشه شاد رو به نمایش میذاره.
این حقیقت تلخیه که آدما وقتی بهش میرسن که دیگه با فیلم یا سمینار انگیزشی شارژ نمیشن...درسته که اولش تلخه اما وقتی این رو پذیرفتیم و ذهنمون باور کرد دیدگاهمون نسبت به خیلی چیزا عوض میشه...دیگه انتظار نداریم همیشه تو اوج خوشحالی باشیم و این نوعی بلوغ و پختگیه که که هر کسی به درجاتی از اون میرسه.
فکر کنم تا اینجا زیادی ناامید کننده بود! اما میخواستم یه پیش زمینه و مقدمه تو ذهنتون ایجاد کنم.
بعد از اینکه ما پذیرفتیم این خستگی طبیعیه باید دنبال چیزایی باشیم که حالمونو بهتر کنه ، منظورم اینه هر شخص تقریبا روش منحصر به فردی داره مثلا من خودم با فعالیت بدنی شدید( مثلا دویدن*) ذهنمو پاکسازی میکردم و با دنبال کردن آدمای موفق و سختکوش از انرژی مثبت تغذیه میکردم .
منظورم از دنبال کردن اینه که مثلا نوشته های وبلاگ اونا رو میخوندم (و میخونم!) یا توی یوتیوب سخنرانی هاشونو میدیدم ، شما هم به هر طریقی که راحتید باهاشون ارتباط بگیرید .
پس تا اینجای کار شما خودتون باید بفهمید با چی حالتون خوب میشه اما بعد فهمیدن باید یه برنامه برای اجرای این تفریحات داشته باشید ، درست مثل برنامه داشتن برای درس خوندن و چند هفته تا چن ماه بطور منظم انجامشون بدید.
دلیل من از داشتن برنامه اینه که آدم وقتی خسته و فرسود میشه حتی حوصله تفریح رو هم زیاد نداره و فقط دلش میخواد یه گوشه بشینه!!!( لااقل من یکی اینجوریم).... بنابراین ما باید مثل یه بیمار! به مصرف داروهامون پایبند باشیم و تا بهبودی کامل! دست از اونا نکشیم .
به عنوان مثال روزانه یک ساعت رو در نظر میگیریم و کارایی رو که از قبل تعیین کردیم انجام میدیم . لازم نیس حتما هر روز یک کار انجام بدیم و شما میتونید تنوع داشته باشید اما چیزی که مهمه اینه که باید هرروز اون تایم رو داشته باشید .
علاوه بر اون شما حداقل نصف روز در هفته رو کاملا از درس فاصله میگیرید و اگه بتونید بیرون از خونه برید خیلی خوب میشه ( حتی شده یه پیاده روی ساده)
اینو مطمئن باشید زمانی رو که شما صرف اینکار میکنید کاملا هوشمندانه و با برنامس و هیچ نگرانی درمورد وقتی که میذارید نداشته باشید . این سرمایه گذاری! وقتی به کار شما میاد که کیفیت کارتون بالا میره و موقعی که خیلیا کم اوردن و پر استرسن شما با ذهنی آسوده دارید ادامه میدید .
درنهایت هدف اصلی من این بود که یک سرنخ به شما بدم که ما باید برای حال خوب تلاش کنیم و با دست روی دست گذاشتن فرجی حاصل نمیشه .
امیدوارم مفید باشه ?
