دوست های خوب واسه خودتون پیدا کنین. بعد که مطمئن شدید که خوبن، بزارین روتون تاثیرشونو بزارن. راهکارش اینه که فقط باهاشون وقت بگذرونید، بیرون برید. سوال بپرسین و سر هر موضوعی که شد گپ بزنید باهاشون. حتی اگه شده به خونتون دعوتشون کنید، حتی شده لباسای همو مشترکا بپوشید(البته چیزه...حالا این یه مورد رو فعلا فاکتور بگیرین:))). عادت های خوب همدیگه رو پیدا کنین و اونها رو عادتِ خودتون کنید. نیازی نیست که خیلی عمیق بشید ولی میتونید حتی با فاصله ی مشخص با هم دوستیتون رو حفظ کنین. اما نکته ش اینه. سعی کنین از دوستاتون چیز یاد بگیرید. چیزای خوب. و اگر مثلا با یکی دوست شدید، از همون تاریخ شروع دوستیتون، میتونید یه سری کارای تازه توی زندگیتون شروع کنید و همزمان با دوستیتون پیش ببرید. حالا فایده‌ش چیه؟
ببین، فایده‌ش یه جورایی آینده بینی واسه خودتونه. فرض رو این بگیریم که اون دوستی و رابطه یا هرچیزی که اسمشو می‌ذارید، یه مدت زمان خاصی داشته باشه(وخب در اکثر موارد هم همینطور هست)،
باید شما به فکر خودتون باشین(منظورم این نیست که خودخواه باشیدا) سعی کنین از وجود اون دوست نهایت استفاده رو توو زندگیتون ببرید(نه منظورم این نیست که یه‌وقت به دید ابزاری به کسی نگاه کنیدا، نه هیچوقت!).
اصلا دوست که به جای خود، حتی باید از وجود یه چیز خاص که توی زندگیتون میاد سعی کنین عادت های مفید و سازنده وارد زندگیتون کنید. همین عادت هاست که مسیر زندگیتون رو میسازه و آینده‌تون رو مشخص میکنه.
عادت ها مثل پایه های یه میز عمل می‌کنن. آره شما همون میز هستید! اون میز زندگی شماست و روی پایه های از جنس عادت، استواره. خب حالا فرض کنید اون چیز یا اون شخص به هرشکلی از زندگیتون خارج شدش یا اینکه اصلا خودتون گذاشتیدش کنار. یعنی عملا اگه یکی از پایه ها رو از دست دادید، پایه های دیگه بجاش گذاشته باشید که میز فرونریزه!
سقوط‌در‌چرخه‌ای‌بی‌پایان(Falling_into_An_infinite_loop)
