امروز می‌خوام داستانی رو روایت کنم که حال و روز خیلی از ماهاست. مایی که انقدر از فوران خبر های بد حالمون گرفته است که نمی‌دونیم واقعا باید چکار کنیم تا حال خودمون و اطرافیانمون رو کمی بهتر کنیم...
می‌خوام ببرمتون آمریکا، دل‌ها رو روونه کنم سمت نیویورک، حاجت داری بسم الله :)
بعد از جنگ آمریکا با کره یه آقایی به نام ویلیام مایر(افسر ارشد روانشناسی ارتش وقت آمریکا) می‌ره سراغ زندانیان آمریکایی که از زندان های کره آزاد شدند و در مورد اونجا ازشون می‌پرسه، نکته جالب داستان اینجاست که این زندان‌ها همه امکانات مورد نیاز رو در اختیار زندانیان قرار می‌دادند و حتی دیوارها و حصار های بلندی هم نداشتند و زندانیان می‌توانستند به راحتی فرار کنند :|
اما نه تنها میلی به فرار کردن از زندان نداشتند بلکه رفتارشون هم متفاوت بوده، مورد عجیب بعدی اینه که رابطه زندانیان با زندانبان‌ها بسیار خوب بوده و این چیزیِ که تقریبا تو هیچ زندانی نمیشه نمونه‌شو دید.
و عجیب تر اینکه آمار مرگ و میر بسیار بالا بوده اونم نه بر اثر درگیری زندانی‌ها باهم یا قتل عمد، بلکه به مرگ طبیعی می‌مردند!!! (مثلا شب می‌خوابیدند و صبح بلند نمی‌شدند، به همین راحتی...)
آقای مایر تحقیقات خودش رو ادامه داد و تونست متوجه یه سری اتفاق دیگه بشه،
سه کلیدواژه‌ای که میتونه به افراد زندگی بده یا ازشون زندگی رو بگیره
اخبار بد و ناامیدی چند وقتیِ که شده عضوی از زندگی ما، دائما از چپ و راست داریم خبرهای بدی میشنویم، فلانی کشته شد، فلانی اختلاص کرد، تورم، ارزش پول و کلی چیز دیگه که از گفتنشون بیزارم. یه جوری شده که احساس میکنم رسانه‌ها دارند خبرهای خوبی که میتونه بهمون برسه رو فیلتر می‌کنند و به جاش خبرهای بد رو مخابره می‌کنند.
این داستان رو حدود 55 هفته پیش داخل پیجم تعریف کردم، این اتفاقات اخیر رو بهانه کردم تا دوباره برای خودم و یه تعدادی از آدمای دور و برم این روایت واقعی رو بازگو کنم. چقدر رسانه میتونه مخرب باشه، چقدر داره رو زندگیامون تاثیرات عجیب و غریب میذاره...
به نظرتون چقدر حال و هوای الان ما به این داستان و روایت نزدیکه و بخش بزرگی از ناراحتی‌هامون به خاطر شنیدن اخبار بد و نشنیدن خبرهای خوبِ؟
