
همیشه سعی کرده ام بهترین چیزها برای تو باشد..زیباترینها...
حتی وقتی میخواهم مطلبی را به اشتراک بگذارم..سعی میکنم زیباترینش برای تو باشد..هنوز آنقدر باتو صمیمی نشده ام که سلیقه ات دستم آمده باشد..ولی گوش به حرف دلم میکنم..هرچه باشد دل است و این چیزها را خوب میداند.تا الان چیزهایی که از تو و سلیقه ات دستش آمده اینهاست: پایبند به ریشه ها،عاشق طبیعت و سفر.
من هم برایت سنگ تمام میگذارم. در فصل بهار سفره هفت سین میفرستم و چند ترانه محلی، شکوفه های صورتی گیلاس،تصویر فرود آمدن آبشاری بر دل سنگ،بازیگوشی پروانه ها، باران های گاه و بیگاه، آواز قناری کوچک به روی تنهاترین شاخه ی بید مجنون..
در تابستان؛ یک گندمزار طلایی که با نوازش باد این سو و آن سو میرود، میوه های خوش رنگ و رسیده باغ،لبخندِ کشاورزی نشسته بر تخته سنگ، بلوطهای دانه درشت جنگلی، ذوق کودکان رها شده از تکلیف مدرسه..
پاییز مخصوص برگهای زرد و نارنجی است. چترهای خیس و رنگی، مهربانی دیوارهای کاهگلی نمناک، کوچه های دلتنگ برای عبور رهگذران، ترانه موزون ناودانها، هیاهوی مدرسه ای از شوق، زمزمه ی رفتگری در کنار شعله های آتش، شبِ یلدای دوست داشتنی با فالهای حافظ..
زمستان را دوست ندارم. اما برای خاطر تو سعی کرده ام با آن هم کنار بیایم...رد پایی جامانده در برف، شاخه های بی برگ و عریان، ناله کلاغها در آسمان خاکستری، آدمبرفی دماغ هویجی، ظرفهای یکبار مصرف لبو و باقالی در دست عابران خوشحال، دود رقصان بخاری ها، گنجشکهایی که در جستجوی دانه دنبال هم می دوند...
فکر کنم اینها برای یکسال دوست داشتن کافی باشد!!
شاید در حرف و صحبتهایم چیزی معلوم نیست..خیلی عادی و روتین ..بدون کوچکترین حاشیه ای... منظبط و سختگیر و حتی مخالفِ چیزهایی که تو بر آنها پافشاری میکنی...
مطمئنم به ذهنت هم نمی رسد کسی که در مقابلت ایستاده، سعی دارد بهتر تو را بفهمد، و پنهانی برای اینکه سلیقه ات را بداند تلاش میکند...
سعی کرده اتاق کارش را تمیز نگه دارد و هر روز میز را دستمال بکشد. چون تو یک روز بر حسب اتفاق گفته بودی از دختری که شلخته باشد خوشت نمی آید.
در بهار پنجره را زیاد باز نمیگذارد، چون یک روز بر حسب اتفاق از تو شنیده است که به هوای بهاری حساسیت داری و مجبوری هپچ و هپچ عطسه کنی...
از همآن زمان که برحسب اتفاق گفتی رنگ زیتونی را دوست داری، موهایش را زیتونی میکند، هرچند که خواهرش آن را مسخره ترین رنگ تاریخ بداند ..
از آن روزی که زمزمه ات را در یک روز بارانی شنید:"چترها را باید بست، زیر باران باید رفت..." دیگر چتر را کنار گذاشته، حتی اگر مثل موش آبکشیده سر کار برسد...
آری..سلیقه ات را نمیدانم ولی انگار دیگر برای دلم غریبه نیستی...