در مه کسی مرا صدا زد، شبیهِ من
امّا صدای من نبود، صدا زدن نبود…
پرسید: «تو کهای؟»
گفتم: «نمیدانم هنوز—
گاهی به خودم میرسم،
گاهی به هیچ نمیرسم…»
گفت: «از کجا میآیی؟»
گفتم: «از راهی که نبود،
از ردّ قدمهایی
که بعد از رفتنم افتاد.»
دست دراز کرد؛
دستم نرسید یا نخواست برسد—
نمیدانم،
امّا چیزی میانمان افتاد
که نه فاصله بود
نه فاصله نبود.
بعد فهمیدم
آنکه مرا صدا میزد،
مدّتها پیش،
در جایی که نمیدانم کجاست،
به من رسیده بود.