متشکرم

مچکرم
از من.. و تمام اتفاق ها و عزیزای دلم که منو تا هجده سالگیم اینطور پروروندن...
خیلی نوشته هام رو ویرایش نمیکنم ولی وقتی (بعد از اتفاق ها) نوشتم آدمای زندگیم همشون تو یه قاب تصویر شدن جلوی چشمم و باز یادم افتاد که زندگیه من تو هر لحظه به لحظش میتونست عالی باشه و متعسفانه به خاطر انتخابای اشتباهم گاهی اینطور نشده.. سو؛ شمام اون نامهربونایی که ازشون بدی دیدینو ببخشین ولی ازشون متشکر نباشین.. درسته بهمون یاد دادن.. ولی وقتی بیشتر فکر میکنم میرسم به یه سوالی که..! خب چی داشت یادم میداد.!؟ که اگه به یه آدمی مثل اون رسیدم دنده عقب بگیرم!؟ که به عالم و آدم بد بین باشم!؟ خب این تشکر نمیخاد.. همینان که باعث شدن دنیا دنیای چندان خوبی به نظر نرسه.. کاش کم شن.!
آخ داشتم تشکر میکردم از خودم به خاطر آرزوهایی که بهشون رسیدم و قول هایی که به خودم دادم.. چن روز پیش داشتم به آبجیم میگفتم یه روزی واسه همه اونایی که به بیخیالیام میخندیدن و میگفتن خیلی بده که هدفی نداری مینویسم.."نگام کنین.. آرزوهای خودم که دمم گرم به آرزوهای خیلیاتونم رسیدم حتی.!!!"
من دست این منه بیخیال هدفمند رو میبوسم و بهش خدا قوت میگم و قول میدم بهتر از اینا هم منتظرشن...