
گاهی وقتی میبینمت چقد به زبون آوردن اسمت واسم سخت میشه!
تو خود شبی! از موج موهای سیاهت تا سیاره بی انتهای نگاهت. میدونی همیشه موج موهات منو غرق میکنه تو دریای نگاهت.
پیچیده ای! پر رمز و راز و همونقدر دوس داشتنی.
تا حالا چند بار از خودم پرسیدم چی تو وجودته که اینجور تو دل شب به دام میندازی منو!
چی توی اون مردمکای سیاهت هست که اینقدر نافذه تو وجود من؟
قطعا تو همون شبی برا من حوالی ۳ شب همونقدر آروم و همونقدر راز آلود...