ترس

وقتی نمیتونی حرفتو مستقیم بزنی،
وقتی کلی حرف تو مغزته و هیچی نداری که بگی،
وقتی زبونت به هیچ حرفی وا نمیشه ولی به هر قیمتی شده میخای حرف بزنی تا گلوت جر نخوره.. میگردی.
میگردی دنبال یه متن... دنبال یه حرف... یه حرفی که باعث یه حرکتی شه... هر حرکتی... خنده.. گریه.. خشم.. رحم.. بغض...
ولی بعضی موقها... مطمعنی... از اینکه دیگه از هیچ کلمه و حرفی هیچ کاری ساخته نیست.. از اینکه از این به بعد حرفات فقط چینش مزخرف کلمه هاست و هیچ حسی توش نیست.. از اینکه اجازه حرفی نداری.. از اینکه دیگه نمیخای اعتماد کنی.. حتی به خودت..!
میییجنگی با خودت به خاطر خودت...