داشتم توی خیابون ولیعصر راه میرفتم. اصلا تو حال نبودم گریم گرفته بود ولی نمیتونستم گریه کنم زیر لب باخودم حرف میزدم میگفتم گریه کن ...خواهش میکنم گریه کن... التماست میکنم گریه کن! انگار که شده بودم دو نفر جداگونه که به حرف هم گوش نمیدن حرف میزدم سعی میکردم خودمو قانع کنم به غیر این بغض سنگین عابرایی که از بغلم رد میشدن نگاه پر سوالشون رو سرم سنگینی میکرد. دلم میخواست هیچ کس اونجا نباشه! دلم میخواست خودم باشم و درختای بهاری ولیعصر با اون گربه ی طلایی که داشت بغلم آروم راه می رفت. نصف مسیرو باهام اومد یه طوری راه میرفت که انگار اونم همین حالو داشت. انگار که اونم دلش میخواست کنار بهار جون بده! اخرین لحظه گربهه وایساد چند ثانیه خیره شد جوری که مرگ و تو چشاش موج میزد راهشو کج کرد و رفت. رفت... باز به خودم گفتم گریه کن ... خواهشا گریه کن ... دو قطره اشک سنگین از چشام افتاد پایین... همون لحظه یه عابر بی تفاوت از بغلم رد شد زیر لب بهش گفتم ای عابر عزیز ممنون که نگاهم نکردی ممنون ....
مائده ابوالقاسم