
این متنی ک میزارم براتون تاریخ ۱۳ دی ماه سال ۹۸ نوشته شده بوده وقتی داشتم میخوندمش با خودم میگفتم چقد بعد این سالها هنوزم همون ادم با همون حال و هوام تنها تفاوتی کردم یاد گرفتم چطور بهتر بنویسم حالمو،چطور بهتر پنهانش کنم پشت یه لبخند بزرگ
حس و حال خیلی عجیبی دارم،یه حس بی حسی
ذهنم پر شده از پوچی
قلبم پر شده از بیهودگی
کارم کشیده به دیوونگی
دستان رفته سمت نویسندگی
دوست دارم بنویسم ولی هیچ کلمه ای توی ذهنم نیست،خالی خالی شدم یا بهتره بگم پر از خالی شدم،هدفم شده بی هدفی،زندگیم شده مرگ،خیالم شده بیخیالی،خوابم شده بیداری،پرت شدم توی ی قفس،قفس تنگ و تاریکی ب اسم وجدان.
به دنبال حقیقت وجود توی بدن بی وجودم میگردم
روحم جلوم نشسته و لبخند ژکوند تحویلم میده،لبخندهایی که گاهی دردناک تر ار ساعتها توهین و تحقیره
ارزو میکنم زمان متوقف بشه و همه جا بی حرکت بمونه چراکه کارهای خیلی زیادی دارم که عقب افتاده و گویا با ده سال توقف زمان قابل جبران نیس
نمره همه امتحاناتم پیش خدا با ارفاق زیاد نیاز به تلاش بیشتره
خدا نمره های بدو میبینه اما ایا تلاش های من رو هم میبینه؟میبینه که چقدر دارم تلاش میکنم و ب جایی نمیرسم؟میبینه که چشمام دیگ نمیبینن؟میبینه که گوشام دیگ نمیشنون؟میبینه که صربانم ایستاده؟میبینه که دیگ حرکت ندارم؟میبینه که سرم بالا نمیاد؟
اگه میبینه چرا جوابی نمیده و اگه جواب میده چرا من نمیشنوم؟
اها یادم اومد چرا؛چون من دیگ گوشام نمیشنوه...چشام نمیبینه...ضربانم نمیزنه...