من هیچ نمیدانم...

سلام...

دقیقا نمیدونم ک توی این شرایط چی سخته و چی راحت،چی قابل تحمله و چی ادمو لبریز از درخواست مرگ میکنه نمیدونم هیچیو

نمیدونم عاشق کسی باشی و نتونی بهش بگی سخته و از دوریش جون بکنی یا اینکه کسی پیشت باشه ک حسی بهش نداری،نمیدونم وضع اقتصادی وخیم سخته یا اونقدر ثروت داشته باشی ک نتونی لذتی از چیزی ببری

نمیدونم بیماری سخته یا اینکه اینقد حالت بد باشه ک خودتو بیمار کنی

نمیدونم داشتن خاهربرادر با دعواهای هرروزه سخته یا کلا نبودشون

نمیدونم اینکه سقفی بالا سرت نباشه سخته یا اینکه سقفی باشه و سایه ای بالاسرت نباشخ

نمیدونم تنهایی سخته یا بودن با ادمایی ک علاقه بهشون نداری

بین این همه چیز ک نمیدونم اما از ی چیز مطمعنم ک خدا بالاسره

گاهی وقتا تحملم طاق میشه با خودم‌میگم یعنی خدا منو میبینه؟حواسش بهم هس؟اصلا شاید وجودم ی شوخیه زشت خدا با جامعه بشری بود

اما گاهی وقتام با خودم‌میگم خدا همیشه بالا سره،حواسش بهم هس ، منم رسالتی دارم ک‌باید ب سمتش حرکت کنم

واقعیت اینه ک اینم نمیدونم

چقد دوس داشتم بین اینهمه سردرگمی،حال بد،تشویش ذهنی لااقل تنها نبودم،البته گاهیم تنهاییمو ب همه چیز ترجیح میدم و خب باید بگم ک اینم نمیدونم

فقد میدونم ی روزی میرسه ک این روزام تموم میشه فقد خداکنه خیلی دیر نباشه

تو سال جدید میخام تموم ناخالصیارو دور بریزم،میخام با خودم خلوت کنم،ایندمو بسازم اما خب اینم نمیدونم چجوری

ب قول شاعر شهرمون باباطاهر:نمیدانم ک سرگردان چرایم،گهی نالان گهی گریان چرایم،همه دردی به دوران یافت درمان،ندانم مو که بی درمان چرایم

امیدوارم سرتونو درد نیاورده باشم با این همه نمیدونم ها

حق بدین چون من حتا نمیدونم خودم ‌کیم

پس دیگ اینا ک جای خود داره...