امروز۶ آبان اولین روز روتیشن ریه بود همینکه در آسانسور باز شد و اولین قدمامونو گذاشتیم خدمه ای که داشت زمینو تی میکشید گل بارون کرد هم گروهیمو که هوی من الان تی کشیدم نباید میرفتی بعد ما بهت زده که حاجی یه کم کمترش کن چرا واقعا دعوا داری حواسمون نبود اگه هم بود الان ما چیکار کنیم کلا هیچجا نریم؟
تخت سه مریضش ازونا بود که یادم میمونه پسر ۳۶ ساله ای بود بخاطر بایپولار بودنش تو بیمارستان روان بستری بوده و بخاطر تب و سرفه اینجا بستری شده بود وقتی قرار بود شرح حالشو بگیرم گفتم که خب شرایطو مینویسم و راحته میگم مریض مثلا ارینته یا reliable نیست ولی مریض قشنگ تو حال مانیاک ش بود و همش داشت تعریف میکرد از بچگیشو این که من همش گریه میکنم اینجا چقد دکتره من مث بچه هام و منم سرمو پایین انداخته بودم و گوش میدادم بهش همزمان باهاش از مامانش سوال میپرسیدم مامانش مث بقیه مامانای بلوچ یه آرامش خاصی داشت و داشت با یه پنبه خیس خیلی با آرامش و حوصله دست پسرشو که خونی بود پاک میکرد (جریانش این بوده شب قبل انژیوکتشو میکنده همش ) بعدش کارتی که برای اولین بار تو عمرم دیده بودم رو نشون داد که درجه معلولیت رو نشون میداد نوشته بود معلولیت شدید و یه چشمک طور زد که آره خلاصه حرفاشو نمیخواد گوش بدی و با خودم فک کردم تو این همه سال چقد این کارتو نشون این و اون داده تا اگه مشکلی پیش اومده باشه به بقیه بگه ک خلاصه ازین خبراس پسره داشت میگف من گریه میکنم مثل بچگی هام مامانشم میگف اره گریه میکنه ناراحت میشه زود دیشب مریض تخت کناری که مرده بود نذاشتم بیدار شه بفهمه صبح که دید نیست گریه کرد الان خوبه ازشون سنشو پرسیدم رفت شناسنامشو اورد و گفت نگاه امروز تولدشه منم تبریک گفتم بهشون گفتم اع منم آبانی ام امیدوارم سریع مرخص بشه مامانش لبخند زد وقتی گفتم منم آبانی ام خودمم کیف کردم از لبخندش همین حین پسرش اصلا فک نکنم توجه میکرد به حرفامون داشت از بچگیشو و از بیمارستان روان میگفت میخندید میگف اینجا خوبه چقد دکتر داره ۶ تا دکتر اومدن اونجا بده فلک میکنن منو
