ماهیت تجربه زمانمند هنر در آموختن چگونه درنگ کردن است
Hans_Georg Gadamer
تو زاهدان داره اولین بارون پاییزی میباره منم که تصمیم داشتم این جمعه همش تو رختخواب باشم دیدم بیدار شدم و نمیشه خوابید زدم اومدم بیرون با یه لیوان کافی میکس آماده و کروسان شیبابا( زندگی لاکچری خوابگاهی)
نشستم روی نیمکت همون جایی که تو اون دوره افسردگی م میومدم گریه میکردم یا میومدم نگاه میکردم ب پرنده ها و گوش میدادم ب صداشون الانم اگ دقت کنم صداشون عین یه سمفونی تو گوشم میپیچه چرا وقتی بارون میزنه فک میکنم برا پرنده ها همه چی فرق داره اونان ک لونه شون خیس میشه یا شایدم کرم ها از تو خواک میان بالاتر تا اینا جشن بگیرن یادش بخیر بچه بودم خاک باغچه رو آب میدادم یه چوب برمیداشتم میزدم تو خاک میگشتم و میگشتم دنبال کرم خاکی ها همینجوری که میلولیدن میومدن بالا همین که پوستشون میخورد ب هوا اگه آفتاب میزد بهشون خشک میشدن شده بود اتفاقی چوبم رو تو بدن یکیشون زده باشم و کشته باشمش هنوز اون حس یادم مونده ترکیب چندشی و بی رحمی درحین کیفور از کشفیات بودن
داشتم میگفتم نشستم رو نیمکت و کتاب در باب انتظار نوشته هارولد شوایتزر که گرفتم دستم و اصلا همین لحظه به اسم نویسنده دقت کردم این بده یا خوب نمیدونم خیلی وقته نمیتونم این کتابو تموم کنم ازوناس که ذره ذره میخونیش با خودم همش میگفتم شاید ترجمه ش بده ولی الان فک میکنم اصلا ماهیت کتاب مث اسمش انتظاره بعضی کتابا رو نمیشه گذاشت زمین بعضی ها هم مث این باید همیشه یه گوشه باشن و بدونی انتظار اینو میکشن تا ی روز تمومش کنی