
کاهگلیِ خانهی ویرانه ی شاعرزدهی بیپرواز.
مادر، در پسِ حجمِ یک نگاه.
قاصدک، با پاییز،
خبر آرد ز کلامی به میانِ گلِ سرخ و نرگس،
و به پرواز شتافت.
نُتِ آوازِ قناری در باد،
سروی خاکآلوده به اوزانِ کلام.
جادهای خشک شده، در پسِ خشمی حیران.
ردّ پایِ قدمِ پنجره، در میخانه،
میزند ساز،
که هر دم در این چشمهی آشفتهی غم،
لبِ سرخِ نگرانِ دو همآغوشیِ تلخ.
عاقبت، بسیارند:
عاشقانِ دوری و ترک،
و قدم در رهِ آتش زدنِ عشق در این کاشانه.
گاهی از یک پریِ دریایی،
شَعمِ پژواکِ عبوری ز میان میآید،
که سخن میگوید از تبرّک جُستن.
گلِ شبدر به سخن میآید:
که کبوتر به کدامین شب،
آتش به سر داد چنین؟
که کدامین دلِ آشوبزده و حکمِ الهی،
به چنین مرگی از آن پنجره سر میآرد؟
که مبارز کجاست؟
~مانا