
در سراسر وجود، احساس کرختی و بیسرانجامی میکنی و به لب چشمه میروی؛ گذر عمر مینگری و خوب تماشا میکنی دویدن ثانیهها را، و خوب به چشم نظر مینگری گذر لحظه بر عریانی آن بهت کبود را.
در گوشهی حیاط خانهی پیر و کسل، قدمزنان سیگاری بر لب میگذاری و مادر، از آن سوی حیاط، صدای نامفهومی از آه و نفرینش به گوش میرسد. با حسی از خشم و شرم و گناه، آتشی به زیر سیگارت میکشی و دود میکنی هر آنچه وجودت را میبلعد و میخورد و در خود میخوراند.
به جوانی عاشقپیشه مینگری که روزی دور، همینجا کنار حوض، در همین حیاط خالی و مبهم از انزوای سکوت نشسته بودی و به بوسهی ماهیها بر شکوفههای انارِ گوشهی باغچه میاندیشیدی.
و چه معصومانه نگاهت در پی نسیم شکوفهبخشِ حیاط خانهی همسایه بود؛ و پرندگان را مینگریستی که خود را از اسارت کبودی پنجرهها آزاد کرده بودند و به سوی آبیها پرشتاب میشتافتند.
کبوترانی که نامههای عاشقان را به ایوان خانهی همسایه میبردند و از تبسمهای دخترکان نشسته در حوضچههای ماهی، برای دلباختگان ابدیشان، نقشی بر روی آسمان تصویر میکردند.
هنوز یاد آن جوانی در آن حیاط تازه بود و صدای نفس کشیدنت به گوش میرسید؛ که دانههای موی سفید، رقصکنان در باد، جلوی سوی چشمانت را گرفتند و خود را در آینهی چشم آسمان دیدند. خطی زیر چشمت، چون نقشی الهی، کشیده شده بود و اشک در چشمانت حلقه زد و شکفت.
ای کاش تمام زمان میایستاد و به نگاهت خیره میگشت و تو را در نهایت شب به شکفتن لالهها میفرستاد و کورسوی نگاهت را به خاطرات گمشده در بیاد میبست.
~مانا