وقتی مینویسم،حس رهایی میکنم.مهم نیست چی مینویسم و کجا مینویسم مهم خود عمل نوشتنه.
نوشتن من رو به رهایی میرسونه.من رو به آزادی ای میرسونه که هیچوقت در هیچ کار دیگه ای بهش نرسیدم.نوشتن شاید آخرین سنگر من باشه سنگری که هیچ کس نمیتونه بهش نفوذ کنه.سنگری که فقط خودم میدونم ورود و خروجش از کدوم سمته.
نوشتن مثل یک دامه مثل یک دام که وقتی واردش میشی دیگه راه خروجی نداره نه دیگه نمیشه ازش خارج شد.مثل یک گودال مثل یک سیاهچاله ی تمام ناشدنی.
وقتی مینویسم احساس رهایی تمام وجودم رو فرامیگیره و دیگه هیچ چیز من رو آزار نمیده و اگرم بده من میتونم در سنگر خودم پنهان بشم و اونجا همیشه در امانم.
نوشتن به انسان ها تنهایی میده.یک تنهایی عمیق یک تنهایی همیشگی عمیق که هیچوقت برگشت پذیر نیست و دیگه نمیشه ازش خلاص شد.
وقتی مینویسی چنان در تنهایی خودت غرق میشی که گاهی حس میکنی هیچوقت قرار نیست از تنهایی در بیایی و برای همیشه قراره توی تنهایی خودت بمونی.اما این تنهایی هم امنه هم تنهایی نیست.تو دوست خودت یعنی دفتر و خودکار رو داری همیشه داری و اونها هیچوقت تورو ترک نمیکنند.