
چراغ غمزده و خاکگرفتهی روی میزِ زواردررفته را برداشت و با کبریت روشنش کرد. کورسوی امیدی در اتاق تیرهوتار خودش را نمایان ساخت.
چراغ در دست، قدمهایی سست و آرام، اما مصمم و خشک و غمزده برمیداشت بهسوی درِ بیرونی خانه. صدای زوارِ در، همچون همیشه، در آن سکوت تاریک همانند غرش خشمگینی به گوش میرسید.
بر هر پلهای که پای مینهاد، صدای چوبهای شل و میخهای لق شنیده میشد.
سکوت در آن حجم خشک و نمور حکمفرما بود، چنانکه صدای موریانههای لابهلای چوبها همچون خروشی از امواج خود را به نمایش میگذاشتند.
بوی تعفّن خستگی از همهجای کلبهی چوبیِ حزنانگیز به مشامش میرسید.
پژواک نمناک باران را شنید و دلش ریخت.
یادش آمد که روزگاری شبهای بارانی را دو نفری قدم میزدند و زیر آسمان کبود میشکفتند.
دستانشان گرمِ گرمای همآغوشی بود و تمام وجودشان عشق؛ عشقی که پرِ پروازش، چون باز میشد، تمام آبیها را در بر میگرفت.
دلتنگ بود. صدای باران را که شنید، دیگر هوشی برایش نمانده بود و قدمهایش خودسرانه بهسوی درِ بیرونی میرفتند.
زنی در نیمهشب، با چراغی در دست، در راهِ گورستانی قدیمی گام برمیداشت؛ با پاهای برهنه و لخت، در پیراهن بلندِ تا زانوی مندرسی، با موهای مواج و آشفتهاش که تا قوس کمر کشیده شده بودند.
در راه گورستان، سکوتی خفه همهجا را فروبرده بود.
«درست همینجاست...» آرام و زیر لب گفت.
زانوانش سست شدند؛ دیگر تابِ تحملِ وزن نحیفش را نداشتند.
بر روی سنگقبری گِلگرفته افتاد و چراغ را روی آن نهاد. نگاه کرد و نگاه کرد... دلش میخواست ایکاش میتوانست سخن بگوید و حرف بزند؛ اما دردی در دل داشت که هیچ زبان و کلامی توان بیانش را نداشت.
کورسوی چراغی در میان گورستان... و قلبی که برای همیشه به خاکِ تپنده سپرده شده بود.
~مانا سیری