
دلزده از همهی دنیا و آدمهایش، با دستان سرد و بیروحش تنها میتوانست سیگاری بر لب بگذارد و به دود کشیده شدن خود را به تماشا بنشیند. در تمام هستی ملالانگیز و بیصبر، هیچ تصویر شکستهای از آینده وجود نداشت و همهچیز همچون غباری در هوا سرگردان بود. خود را بیگانه با خویش مییافت، دیگر خویشتن را نمیشناخت و نمیدانست همهی اینها را به که بگوید. کدام گوش شنوا قرار است این رنج را به دوش بکشد؟
و باز، دوباره و دوباره، به خود بازمیگشت؛ مثل همیشه. آری، هیچکس جز خودش نبود که به داد او برسد. اما این تن خسته و نحیف مگر دیگر تاب و توان ادامه دادن داشت؟ مگر راهی مانده بود که امتحان نکرده باشد؟ مگر میتوانست کاری دیگر بکند؟ نمیدانست همهی این تاریکی را مسببش خودش است یا این اقتصاد ورشکسته و این وضعیت ویران، عبث و پوچ.
دیگر میشد رنگ تنفر را در نگاهش و در لحظهلحظهی امتداد نفسهایش حس کرد؛ تنفر از بعد وحشتناک، ابدی، ممتد و فانی. تنفر از تمام این روزها و روزها و روزها. تنفر از دانههای موی سفیدش.
نگاهش خیره به آسمان بود و خدا را معصومانه صدا میزد. دستانش را از بارگاه الهی آویزان کرده بود تا شاید فرجی در کار این بندهی بینوا شود.
مادرش امشب او را از خانه بیرون انداخته بود؛ هرچه میدانست نثارش کرده و راهی خیابانش ساخته بود. امشب غمی تازه در درونش جوانه زد و دردی دیگر بر دردهای محزونش افزود. خود را بیپناهتر از همیشه میدید.
قدمهای استوار و محکمش، اکنون سبک، بیاحساس و تنیده با ابهام، ادامه میدادند. نمِ نخستین باران پاییزی به گوش میرسید. او به عمر رفتهاش در خیابانهای محکوم و منزجر مینگریست و به برگهای نیمهزرد درختان خیره میشد. مرگ را به تماشا نشست؛ و شاید این همان ابدیتی بود که همواره به دنبالش، تمام ثانیهها را در نوردیده بود.درنوردیده بود.