
به آینه نگاه میکرد و رژ قرمزش را در دست گرفته بود. چشمانش خیره بود به عمق سیاهی چشمان زنی در آینه، زنی که تنها چند تار موی سفید در میان آن سیاهیها باقی مانده بود.
آینه میگریست به حال افسرده و غمزدهی نگرانش؛ او که خیره در کشاکش میان لبها و چشمهای تصویر درون آینه مانده بود.
دیشب خوابی دیده بود؛ خوابی از قاصدکی که طعم عطر نارنج میداد و خبر از وصال معشوق به صحرای دلش آورده بود؛ رویایی در کشاکش واقعیت. قلب پر تپشش یاد آن خاطرات بر بادرفته را آرام میفشرد و در ذهنش شبی بارانی را به یاد میآورد؛ شبی که ابرهای کبود و پژواک غمگنانهی قمریها یکسره آوای جدایی سر داده بودند و عشق برای همیشه بار سفر بسته بود و رفت... و رفت که رفت.
دیگر نایی برایش نمانده بود. خودش را میان اینهمه تنهایی گم کرده و داشت برای عزای غنچهها در باغچه آماده میشد. رژ قرمزش را روی میز گذاشت، پاهای سستش را آرام حرکت داد و از جا برخاست؛ با همان آرامش همیشگیاش که هیچ طوفانی یارای برهم زدنش را نداشت. به سوی پنجره رفت.
پردههای پوشیده از برگ درخت آلو را کنار زد و پنجره را گشود. نسیم سلامی دوباره گفت و خورشید به درون اتاق تیره و تار شتافت؛ نوری بر سیاهی افکند و کبوتری بر آینه نشست و آوازی سر داد از آزادی نفس.
دوباره به سمت آینه بازگشت. همان رژ قرمزی را که روزی کادوپیچ به دستش رسیده بود برداشت و بر لبانش خطی سرخ کشید و آنها را جلا داد.
مژههایش را مشکین کرد و به پرواز درآورد؛ به گونههایش برگ گل لاله چسباند و موهای افشان تا زیر کمرش را ــ که در میان نسیم سرگردان بودند ــ به دست گرفت و شروع به شانه کردن کرد...