
صفحات کتاب را ورق میزد و در هر کلمه غرق میشد. چند دقیقه بعد، وقتی به خود میآمد، خود را گمشده در انبوه صفوف بیپایان معناها، فضاها و اشکال هندسی بیانتها میدید. در میان لحظات مطلق و ایستا رها میشد، به نسیم گذرای روان تکیه میکرد و از آشفتگی هر واژه آویزان میماند. در دل کلمات به جستوجوی چیزی میرفت؛ چیزی پنهانشده که وجود نداشت.
نمیتوانست آن را تصور کند یا به زبان بیاورد، اما این خلأ بیپایان را میفهمید. وقتی به سکوت میان واژهها چشم میدوخت، جهانی از معناهای گمشده مییافت که در این عدم، پریشانحال و سرگشته میرقصیدند.
احساسات، میان هر کلمه به غلیان میافتادند، میجوشیدند، فضا را گرم میکردند و حریم اتاق را از ناگفتههای محزون پر میساختند. میدید چگونه در این فضای تهی خود را گم میکند؛ و یافتن خویشتن در کورسوی این تاریکی، دستنیافتنی مینمود. او در درون خود به جستوجوی خویش بود: جستوجوی یک «خود» پنهان در فاصلهی دو کلمه، یک فقدانِ احساس، یک تخلیهی فضا، حجمی از سکوت و سقوطی به درون عدم.
این درد نهفته، از روزنههای دیوار اتاق به زمان و مکان سرریز میشد، جاری میگشت در لحظات وحشی، خونین، گنگ و بیمعنا. تهیشدگی، از دل سکون بیانتها برمیخاست و همچون موجی میان اوراق و کلمات و خلأها میپیچید.
شاید این بار بتوان در میان عبور مات و حیران واژهها، گمشدهای دیرین را یافت و خود را در آن بازیافت. شاید این بار رهایی از تاریکی ممکن باشد، و شاید کلمات نجاتدهنده باشند؛ برآمده از گور، در جستوجوی ذهنی مشوش و آشوبگر که در میان سایهها زندانی است.
جهان کلمات، معناها، تصاویر و اوصاف، تنها بر همین خلأها بنا میشود. تنها زبان است که میسازد، ویران میکند، آشوب به پا میدارد و دوباره همهچیز را از نو تعریف میکند. همچنان گنگ و مبهم، او در میان نسیم و عطر و پژواک تنهاییها میچرخد و خود را در نوشتههای شاعران و نویسندگان به خاک میسپارد؛ بر صحنهی نمایش هستی.