
زیرزمینی مخوف و ترسناک، و گرد و غبار بر پیشانی گرفته، همچون تلخی لزج ثانیهها در سیاهچالهای ابدی. و شاعری که در تاریکی شمعی برافروخته، شعری از وجود معیوب خویش مینگارد و بر صفحهی تاریخ میافکند.
در آغوش شیطان نفس میکشد و خود را در میانهی راه ویران میکند. فقط مینویسد و مینویسد و میسراید و میسراید؛ و از حریر قلمش، از تابش عطر کلماتش، اتاق نمور و سردش دوباره جان میگیرد.
داستانی مینویسد از دو عاشق، دو زن، دو معبود، دو بتوارگی، و از یک شکست عمیق در انعکاس نور هیجان در عشق؛ و چنبرهزدن غم بر دیوارههای قلب دخترکان قصهی تاریک. و خودش را به یاد میآورد؛ که چگونه در میانهی انتخاب بین خود و دیگری، و در تلاطم پژواک سهمگین روزگار، تصمیمش را عریان نمودن خود گرفت و مرزها را زیر پا له کرد.
بر دیوار قلبش عمیق حک کرد: آزادگی عشق است، و آزادی زندگی است، و زندگی عشق است، و عشق آزادگی است. و زندگی، این است: یک تداوم پایدار و سیال، در میان حرکات منظم معانی، و خود را از هیچ آفریدن و خلق کردن.
مینوشت و داستان را به انتها میبرد: انتهای تلخ، انتهای جدایی، انتهای بدرودنگفتنها، و نوشیدنها، و حسرت در آغوش کشیدن برای آخرین لحظه. و دو زن مردند، قلبشان تکهتکه شد، و در میانهی هیاهوی پر سر و صدای مردانگی سوخت. خاکسترشان، سوار بر نسیم، به ابدیت شتافت.
اشک در چشمان شاعر حلقه زد و خود را به یاد آورد؛ و آن روزها که چه غریبانه در آشوب خاطرات پنهان گشتند و همیشه ترس از پیدا شدن داشتند. چه روزهای رنگینی که، مانند شاپرک، در نسیم به پرواز درآمدند و رفتند... و رفتند... و رفتند.
و عشق را در میانه کشت، و خون آن را جوشاند، و به خورد تن شکسته و نحیف خود داد؛ و خود را به نجاست الهی کشانید.
و همهی اینها به یک دلیل ساده بود: گاهی بودن، و حتی وجود داشتن خود، از نگاه خداوندگار متعال و بخشنده و مهربان، به معنای گناهی نابخشودنی است. گناهی که هرگز لکهی ننگش از پیشانی پاک نخواهد شد، و هرگز اثراتش از میان نخواهد رفت؛ و تو برای ابد گناهکاری.
این نقطه بود که شاعر میگفت: ای کاش عشق را زبان را زبان سخن بود
سخن سخن بود...