
راهی نبود جز صبر کردن و صبر کردن و این عشق را به زبان نیاوردن و خود را پنهان کردن زیر خروارها تناقض و پیچیدگی.
دو روز را با هم گذراندند.
دو روزی که احساس میکرد از زندگی جداست و در یک جهان دیگر میزیست و نفس میکشید. احساس میکرد دیگر هیچ باری در کنار او برایش سنگینی نمیکند و هیچ باری را اصلاً حس نمیکند. شاید هم همهاش یک توهم بود؛ چون لحظهی بازگشت که رسید، همهچیز خراب شد و از هم فروپاشید.
بهیکباره تمام جهان ویرانهای بدل گشت — و نه از آن جهت که آن خوشی بهیکباره تمام گشت، نه!
از این جهت که دوباره باید عشقش را در گوشهی غمخانهی دلش پنهان نگاه دارد تا نکند سر باز زند این رازِ مگو.
احساس خستگی میکرد زیر بار این راز و احساس میکرد دیگر تاب و توان تحملش را ندارد.
با خودش فکر میکرد عشق به چه گویند؟ چرا هیچگاه تاریخِ انقضا ندارد این احساس؟ چرا هر روز و هر سال که میگذرد، آتشینتر از گذشته خود را به نمایش میگذارد؟
با خود فکر میکرد ای کاش هیچوقت عاشق نمیشد! ای کاش هیچوقت آن روز کذایی به آن پارکِ لعنتی قدم نمیگذاشت و در خانه میماند.
این عشق، این رازِ سر به مهر، تا به کی توان زیستن دارد؟
احساس پیری میکرد، احساس شکستگی و خمودگی زیر این بارِ سنگین. حس میکرد دیگر هیچگاه آن جوانِ شاداب و سرزنده را در این بدن نخواهد یافت. دیگر هیچگاه قرار نیست آن روزهای خوب بازگردند و این نقطهی سیاه است؛ تاریک است، خشن است و شکننده و سنگین و مبهوت — و هیچ چراغی قرار نیست این راه را کمی روشن کند. هیچ کورسوی امیدی را در وجودش حس نمیکرد؛ ناامید از همهچیز بود و خود را در قفسی اسیر میافتاد، در قفسی از عشقی که دیگر میشد به آن گفت قدیمی و با قدمتِ چندین سال گذشته — و این راز دارد ریشه میکند و جوانه میزند و دیگر نمیتواند تحمل کند این صندوقچهی خاکخوردهی کهن را!
تمام وجودش میلرزد. ایکاش میشد گفت هنوز امیدی باقیست و هنوز درخششی مانده، ولی تا به یاد دارد همیشه همین بوده و هیچگاه نوری بر صفحهی زندگیاش نتابیده است و دنیا کبود و تار بوده و اینگونه مینماید که خواهد ماند...
~مانا سیری