
خیلی وقت ها مشکلات ما آدم ها جمعی هست؛ یعنی یه مشکل عمومی و یه هنجار غلط اجتماعی هست ولی ما آدم ها دنبال حل کردنش به صورت فردی هستیم. مشکل بزرگ ما در اصل ارتباط برقرارکردن درست با هم هست. اگر ارتباط بهتری یه تیم یا جامعه یا یه قشر تحصیل کرده باهم داشته باشند بهتر میتوانند مشکلات جامعه ی هدف خودشون رو حل کنند.
اصولا تو ما شدن مشکل داریم...حتی میبینین آدما تحمل همو تو یه رابطه دونفره و زندگی مشترک رو بعد از مدتی از عشق عاشقی از دست میدهند. و قدرت تحمل همو ندارند و این خیلی بد هست.
زندگی دو نفره رو از هم میپاشونن تا با یه شخص دیگه بتونن ما بشن. وقتی نمیتونن یک شخص رو تحمل کنن هرگز نمیتونن با جامعه ی سنی خودشون کنار بیان البته استثنا هم وجود داره.اینکه میشه خیلی از مشکلات رو با ما شدن حل کرد واقعا بعضیامون باهاش مشکل داریم...نمیتونیم رو بزنیم یا با کسی ارتباط درست برقرار کنیم.یا هنوز با طرف صحبت نکردیم میاییم قضاوتش میکنیم که منت میذاره،این نمیتونه و....
یه جنگ رو ببینین میفهمین تمام اعمال رفتار آدم های یک جنگ رو هم تاثیر داره! حالا وقتی از جامعه ای پر از مشکل حرف میزنیم حرف از مشکلات ریز درشت هست؛که خیلی هاشون فقط با هم کوک شدن هم سازشدن آدما باهم حل میشه! مثلا مشکل آلودگی هوا...! تا وقتی هممون دست به دست هم و هم فکر هم نشیم؛نمیتونیم مشکل آلودگی هوا رو حل کنیم. دولت فقط سیاست گذاری و بودجه اختصاص میده تا وسایل حمل نقل عمومی بیشتر بشه. ولی فرهنگ آوردن ماشین وقتی که کاری نداریم زیاد یا تک سرنشین هستیم با "من" هست! "من من"ها باعث میشه یه مشکل "ما" آلودگی درست بشه! فقط کافیه چرخه ی مشکل برعکس بشه و تبدیل به راه حل "ما" بشه.
کاش بیشتر بهم دیگر اعتماد میکردیم. کاش بیشتر دلمون برای هم میسوخت. کاش بیشتر ما میشدیم در جهت مثبت گام برداشتن ؛ کاش...
شما تجربه ای از "ما" شدن دارید؛ یا نظری راجب این پست دارید؛با ما در میون بگذارید!