
زندگی یک بازی ساده است که بشدت پیچیده شده. مثل یک کلاف توپی از کاموا. بستگی به تو داره که مثل یه گربه با کلاف زندگیت رفتار کنی تا کلافه و سر درگم بشی یا بافتن رو یاد بگیری و مثل یه پیر زن روی صندلی راحتی که آروم عقب و جلو میره و قیژ قیژ میکنه بدون توجه به دینگ دینگ ساعت دیواری پر سر و صدای خونت به بافتن بند بند زندگیت توجه کنی.
زندگی توی سر و صدا، پر سرعت میگذره بخاطر همینه که وقتی کلّت و میکنی تو گوشی و چار تا کلیپ به ظاهر حال خوب کن میبینی، علاوه بر اینکه شاید ساعت ها بگذره، برای ساعت ها بعدشم حوصله زندگی کردن نداری. چه بخوایم چه نخوایم زندگی توی حرکت اتفاق میفته. به مقدار حرکتت میتونی بشینی و از زندگیت لذت ببری.
سرمایه داری که میشینه روی صندلیش و با گوشیش میلیارد جابجا میکنه، همونیه که یروز خودش یا پدرش با یه چرخ دستی روز به روز حرکت زندگیشو ساخته، باید اول خودت و جِر بدی و خونه بسازی تا از تِق تِق بارون روی شیشه خونت توی پاییز با یه چایی داغ توی دستت لذت ببری، وگرنه همین بارون قشنگ میشه بدترین فوحش دنیا و دنبال سوراخ موش میگردی تا شاید یکم از واقعیت موش آب کشیده فاصله بگیری.
نمیگم توی سکوت زندگی کن، ولی دائم توی مهمونی و بزن و بکوب نباش، مگه اینکه بیزنست باشه. شاید تا الان متوجه شده باشی منظور واقعی من از زندگی پر سر و صدا مقدار جمعیت یا حتی میزان صدای واقعی نیست. ما هممون با خودمون صحبت می کنیم. حتی وقتی توی خوابیم بیشتر از بیداری. شاید یادمون نیاد ولی ما حرف نگفته یا حتی حرف تکراری زیادی داریم که با خودمون بزنیم تا زندگیمون حرکت کنه.
زندگی ما مثل یه قایق توی اقیانوس تا اَبد محکوم به حرکته، حالا این انتخابه خودته که بزاری موج های سرکش برات انتخاب کنن یا دستای به ظاهر کم توان خودت، یا هردو. آدمای موفق یا به تعبیر درست تر سعادتمند فقط زور نمیزنن که پارو رو بلند کنن و 90 سال زمین نزارنش، بلکه با زورشون توی مسیری قرار میدن قایقشون رو که باد و موج و تمام دنیا خواسته یا ناخواسته به حرکت زندگیشون کمک میکنن.
اونوقت می بینی نا خدا داره کنار قایقش چایی با کیکِ هویچ میزنه و بقیه دارن زندگیش رو به جلو حرکت میدن. ناخدا از دور برات دست تکون میده، در حالی که تو داری به زحمت بادبانت رو بسمتی میکنی که موج ها قایقت و چپه نکنن. ناخدا بهت نزدیک میشه و دریا هم آروم میگره، بهت میگه چجوری طناب بادبانت و گره بزنی و حتی بهت کیک هویچ میده ولی تو دستشو پس میزنی و دستاتو میزاری روی گوشتو در حالی که داری دور میشی داد میزنی: زندگی خودمه به کسی مربوط نیست. (مواظب باش نا خدا های زندگیت و پس نزنی که کارت عجیب گره میخوره.
گاهی ناخدا سکان کشتی رو کمی بسمت چپ یا راست تکون میده و یه دست کوچیکی هم به بادبان قایقش می کشه. ناخدا وظیفش اینه که نزاره قایقش توی زمان و مکانی قرار بگیره که موج های سرکش و باد های طوفانی برای قایق زندگیش انتخاب کنن. ولی زندگی همیشه به این راحتی و آرومی نیست.
پس ناخدا جان، باید یادبگیری وقتی اتفاقای بد و مزخرفی مثل طوفان میفته چطوری خودتو جمع و جور کنی و راه و گم نکنی یا حتی اگه قایقت شکست به کدوم ساحل اَمن خودتو برسونی و قایق زندگیت و تعمیر کنی. گاهی اوقات همین شکستن باعث میشه بتونی توی خلوت ساحل زندگیت با قلبی شکسته و قایقی به گل نشسته بیشتر فکر کنی و این بار بجای قایق یک کشتی بسازی که دیگه توی اون طوفان قبلی که هیچ توی بد تر از اونم اتفاقی براش نیفته.
رفیق مرحله اول و هیچقوت فراموش نکن، پاشو پارو قایق زندگیت و دستت بگیر و خودتو بشناس و بدون کدوم مسیر توی ای نقشه بی انتهای زندگی مسیر توئه، با ترس و لرز توی اون مسیر قدم بزار و به تاریکی های ترس هات با فانوس حرکتت نور بده.
اگه این سوالای زیر سوالای تو هم باشه احتمالا باید دوباره این متن و بخونی تا جوابت و بگیری:
1. چرا زندگیم بسرعت داره میگذره و حس عقب موندگی دارم؟
2. چرا حس میکنم از خودم فاصله گرفتم و با خودم غریبه شدم؟
3. چجوری خودم و بشناسم و برای حرکت زندگیم تصمیم بگیرم؟
4. چطوری از شکست نترسم و بعد هر شکست قوی تر بشم؟