
قصه از اونجایی شروع میشه که یه ویروس گوگولی گردالو به اسم کرونا ، پا گذاشت تو جامعه ی انسانی. (از قضا میگن خوش قیافه نیست ؛ یعنی خارداره و گویا سبز استفراغی هم هست.)

ماهم همین که شنیدیم اومده ایران ، سریع بساط و بار و بندیلمونو جمع کردیم که بریم ، برای جنگ با این فسقل تو خونه مستقر بشیم .
مستقر که شدیم ؛ بعد از اون زندگیمون شد الکل و سفید کننده. هی پیس پیس ، الکلی میشدیم ؛ حتی تا خود مستراح هم که میرفتیم. کفش نمونده بود برامون؛ از بس که نَن جان، کفشا رو میخوابوند تو وایتکس .
حتی تو خود مغازه وایتکس فروشی بوی وایتکسو که حس میکردی، میفهمیدی نَن جان کفشارو دوباره جون به جون کرده .

بله عزیزانم ، بگذریم از وضعیت قهوه ای کرونا و بریم سراغ وضعیت فوق قهوه ای متمایل به سیاه فضای مجازی .

حالا چرا فوق قهوه ای ؟؟؟
چون برای خانواده هایی مثل ما، که سه تا بچه قد و نیم قدّیم، و مُحصل و با یه گوشی پا به سن گذاشته جی 7 معمولی ، شده بود وبال گردنمون . دیگه همه کلاسا شده بود مجازیطور. ماهم این وسط عروسک خیمه شب بازیِ کلاسای مجازی تا میومدیم واتساپ نصب کنیم میومدن میگفتن باید شاد نصب کنیم . شاد و که نصب میکردیم، میگفتن ما به شما شک داریم بیایین اسکای چی چی نصب کنین .
بله شده بودیم ماشین حذف و نصب .

ای جونم براتون بگه که جدای شاد و این چیزمیزا ، یوتیوب و پینترست و اینستاگرم هم ول کنمون نبود.

خدا شاهده اینقد ویدیوی سیمان کاری و بنایی و گل کاری دیده بودم یه وقت لباس کارامو میدیدین مطمئنم منو با یه اوستا کار اشتباه میگرفتین.
حالا یه وقت فکر نکنینا من درس نمیخونم ... میخونم ، میخونم . به عنوان یه پشت کنکوری موعصفم گویا. بله

باز برگردیم سر بحث شیرین یوتیوب.
یوتیوب نگو ، بلا بگو ...از اونجایی که تو این چندماه خدمت ناچیز برای دورشدن ویروس کرونا شدیدا وابسته ی اینترنت شده بودیم ؛ از24 ساعت روز 6 ساعتی در حال سرچ کردن در یوتیوب در مورد انواع ترشی و دسری جات و غذا های عجیباً غریباً بودیم . و مابقی ان را صرفا به دنبال چگونه حیاط های خود را همانگونه که فرنگی ها دیزاین میکنند ، دیزاین کنیم. و شاید هم به دنبال پخت نودل به روش های مختلف بودیم.


این وسط مسطا هم زد به سرم که بیا و زبان کره ای که شروع کرده بودمو ادامه بدم .
و بله در کمتر از 2 ماه تونستم پله های ترقی را به سرعت اسانسور طی کنم.( یه ماشالله بگین )
با استفاده از نرم افزار های دولینگو و دراپ و یه سری کورس های انلاین اینجانب توانست انگلیسی دست و پا شکسته اش را بهبود بخشد و دوباره پله های ترقی رو با سرعت 2X اسانسور بپیماید.

خلاصه کلاممون اینکه گوشی افسانه ای مون شد وبال گردن ما ؛ و ما هم شدیم وبال گردن این زبون بسته .
از خدا چه پنهون ؛ خودمون هم کم مشتاق نیستیم.و باشد که هم من، هم ما ،هم شما (اصلا همگی) جمیعاً رستگار شویم.