اول

همین اولش باید بگم که چیزی برای ‌گفتن ندارم. یعنی شاید چیز‌هایی باشه اما اون آخرش همیشه این سوال هست که چی‌ بشه؟ احتمالا همه نه خیلی بهترش نه خیلی بدترش یه چیزی حول و حوش همین رو از راه‌های مختلفی تجربه و فهمش کردن. ولی خب چه می‌شه کرد؟ تنهایی سخته. باید خودت رو سرگرم کنی که بگذره. بگذره که بره. نمی‌دونم شاید هم اشتباه که باید کاری کنی که فقط بگذره. شاید باید دنبال یه هدف واقعی باشی. ولی هدف خب خودش که الکی ایجاد یا پیدا نمی‌شه که. هدف رو نیاز‌ها می‌سازن. تا نیازی به چیزی نداشته باشی هدفی هم نخواهی داشت. برخی هدف‌ها کم عمر هستن و سریع می‌شه بهشون رسید. برخی دیگه دورتر و سخت‌‌تر دستیافتنی هستند. اما همشون از نیاز تغذیه می‌کنند. نیاز هم که از کمبود می‌آد. شما تا کمبودی در زندگی نداشته باشی نیازی هم نخواهی‌ داشت. و کمبود هم فعلا جز ذات این دنیاست. تنها حالتی که می‌شه هدفی نداشت اینه که کمبودی نداشت. یعنی به نوعی از ذات این دنیا جدا شده باشی یا باهاش در تضاد باشی. یعنی به عمد به خودت بگی که کمبودی نداری. ولی این فقط در سطح ذهن اتفاق می‌افته خیلی نمی‌شه به بدن خودت اینو بفهمونی. اون بیشتر با ناخودآگاهت در ارتباطه تا توئه مثلا آگاه. در هر حال با این شرایط خوب که نگاه کنی هیچی نداشته باشی اهداف کوتاه عمری پیرامونت هستند که بیشتر نیازهای بدنت هستن.