شما نمی‌توانید در خلا بنویسید. باید چیزی گذشته باشد. این شخص نویسنده مانند آن شخص گوینده از دنیای بیرون و درون تغذیه می‌کند اما گوینده راحت‌تر در دسترس است و نویسنده مانند کسی که معلولیتی دارد باید ابزاری مانند قلم یا کیبورد را استفاده کند تا بتواند پا به پای شخص گوینده -که فقط می‌گویند فقط به این دلیل که حنجره از قبل براش آماده شده است - ادامه دهد. اما وقتی شروع به نوشتن که می‌کند آن شخص گوینده شرم‌زده از پرت و پلاهایی که گفته به نوشته او خیره می‌شود و در آینده زمانی که مجدد نوشته را می‌خواند سعی دارد تو را راضی کند که اینها نوشته‌های تو نیست. لااقل دیگر تو آنی نیستی که این خزعبلات را نوشته. نمی‌گذارد که تو به این فکر برسی که اگر به نویسنده بیشتر زمان بدهی حتما که مجدد تمام آن نوشتهها معنی پیدا می‌کنند و نویسنده قوی‌تر از قبل می‌شود. البته که گوینده آن قدر‌ها هم بد نیست. اما آن دیگری که نه می‌گوید و نه می‌نویسد. اویی که با تنها فکر کردن به کلمات افکار تو را می‌سازد. او با نویسنده بیشتر خوش است. چرا که برای افکارش ارزش بیشتری قائل می‌شود. اما نویسنده کند است. خیلی کند.
