چهاردهم

در ابتدای نوشتن به این موضوع رسیدم که هر زمان در بیرون رخداد یا تجربه‌ای جدید، چه مثبت و چه منفی - منفی‌ها همیشه قوی‌تر بودند- می‌افتد بهتر می‌نویسم. و کم کم داشتم به این موضوع باور می‌کردم - باوری شاید تا حدودی مخالف آنچه که درک کرده بودم- مایه‌های نوشتن از اتفاقات می‌آیند و هر چه اتفاقات بیشتر باشد امکان نوشتنم بیشتر خواهد شد. این خیلی هنوز اشتباه نیست اما ایراد آن این است که تنها داشت بیرون مجدد از درون مهم‌تر می‌شد. عزیزتر. و این بطور ضمنی مرا ناراحت و غمگین می‌کرد که چرا تجربه‌های بیرونی‌ام کم است که مایه‌ای برای نوشتن ندارم. و مرا از درک و فهم دنیای درون و پیدا کردن راهی برای تبدیل آن درونیات به نوشتن دور می‌کرد. چیزی که شاید حرف‌های اصلی آنجا هستند. راه درون سخت‌تر است. تنهایی در آن اصل است. شما در راه اندیشیدن به افکار خود تنها هستید. و اگر تنهایی را درک نکنید برای مواجه با اندیشه‌های خود باید از بیرون کمک بگیرید که این باز نگاه به بیرون است. این آن چیزی نیست که من در پی آن باشم. دنیای درونم نمی‌دانم چقدر است. شاید حتی کم مایه‌تر از دنیای کوچک بیرونم باشد. اما هنوز همین را هم مطمئن نیستم.