نوشتن بسیار دشوار خواهد بود اگر که نقاد همیشه حضور داشته باشد. نمی‌توان چیزی ارائه داد. او شما را از آگاهی همگان آگاه می‌کند و سخن شما را مهمل و پوچ جلوه می‌دهد. زمانی که تصمیم گرفتم تا از اضطراب روزهای تعطیل بنویسم، او با شکیبایی صبر پیشه کرد تا خوب مطلبم را پیدا کنم و پردازش کنم و در نهایت تنها دقایقی قبل از نوشتن گفت «حرف جدیدی نیست و تو تازه به آن پی برده‌ای که بهتر است حتی هیچ در موردش نگویی». اما خب آیندگان که نمی‌دانند. «آیندگان هم خواهند رفت. نیازی به این صحبت‌ها ندارند. خوب یا بد آنها هم خواهند رفت». همه خواهیم رفت. همه هیچ خواهیم شد. تنها ویجرها شاید کمی بیشتر از ما شانس خواهند داشت. اما در نهایت آنها هم خواهند رفت. در واقع که جایی نمی‌رویم. در همین حوالی کمی تغییر شکل خواهیم داد بدون این که دیگر متوجه آن باشیم. اما ماهیت ما پس چه می‌شود؟ یعنی باید صبر کرد تا به آن نقطه برسیم؟ خب با این حساب چطور اسم آن را انتها می‌گذاری؟ اگر که همه هستیم و فقط کمی خاکی‌تر می‌شویم و بدون درک آن را خواهیم زیست، چرا حالا که درک ناقصی داریم آن طور که طبیعت این آگاهی طلب می‌کند چیزی ننویسم؟ حتی تکراری؟ آخر مگر کاری جز تکرار و تقلید داریم؟ چه بسیار کسانی که ننوشتند تا از پس آن پی ببرند که چه خوب کردند که نوشتند. نه برای اینکه کسی نیاز دارد بلکه آخر این طبیعت نیمه خود آگاه پندار این طور طلب می‌کند. چه بسیار تقلیدهای فاخری نوشته نشد. .اما خب که چه؟ به جای آنها خواهند نوشت. کسانی که به هر دلیل تصمیمی متفاوت گرفتند. شاید که حتی سبب آن را آگاهی آنها نباید بدانیم. خب بعد از این همه آخر فکر می‌کنم تا حدودی توانستم آن نقاد را به سکوت کوتاهی اجبار کنم و حالا می‌توانم از اضطراب روزهای تعطیل بگویم. مخصوصا اگر که روزهای زیادی تعطیل باشد. همه چی به انتظار بر می‌گردد و عادات شما. شما اگر به زندگی تکراری عادت کرده‌اید روزهای تعطیل غیر معمول در تقویم شما را مضطرب می‌کند. چه آن را شیرینی لذیذی می‌دانید که هر طور هست باید به بهترین شکل از آن کام بگیرید. اما شما عادت به این کار ندارید و آن روز تعطیل با کش آمدن چند عادت خوب و بد شما پر می‌شود و شما از آن هیچ بهره‌ای نمی‌برید. جز یک روز تعطیل همیشگی رقیق شده.
