نمیشود ننوشت. مخصوصا اگر که مواجهای غیر منتظره رخ داده باشد. اما خب کلمات زیادی نمیدانم. حس کودکی را دارم که حرفی دارد برای گفتن اما نه حرفش جدی است و نه قدرت کلامی که دیگران او را جدی بگیرند. اینجا که مینویسم حس میکنم مزاحمتان میشوم. اما خب چه میشود کرد. نه میتوانم این صحبتها را با دوستان و آشنایان کرد و نه میشود غریبهای را گیر تا سرش را درد آورد. مواجه ناراحت کنندهای بود. پس از مدتها در این شهر سلمانیای را پیدا کرده بودم که نمیپرسید «صورت چی؟» و نرخ منصفانه و سرعت دست خوبی داشت. اما این ملاقات دومم با او که بسیار خوش سیما و خوش صدا هم بود آخرین بود. متاسفانه در بند علوم خرافی بود و اصرار بر اینکه همزادت اذیتت میکند و آیه و قرآن و نماز به وقت بخوان. ناراحت کننده است که هنوز خرافه در این جامع جای دارد. میدانم که در نهایت او هم احتمال خیلی زیاد قصد کلاه برداری داشته با فروش چیزهایی به مانند عقایدش خرافی. یعنی در واقع خیلی دوست دارم که این طور باشد تا اینکه بیهوده خود را درگیر این مسائل کرده باشد.
