ششم

اوایل افسردگی، گرسنگی و خستگی، هر اتفاق کسالت آوری به راحتی با موجی از موج‌های افسردگی اشتباه گرفته می‌شود. پس از سال‌ها افسردگی بدون آن زندگی کردن امکان پذیر نیست. چه تحمل خوشی‌های کوچکی که در سیر کردن شکم، بیدار شدن با سرحالی به جا، شما را به یاد دوست قدیمی‌ و تازه درگذشته - که دنیا را برایتان ابری و تار می‌کرد تا در تاریکی به آنچه نباید اتفاق می‌افتاد به راحتی و ناراحتی فکر کنید - می‌اندازد و سایه‌ای از او را از حافظه فرا می‌خوانید تا این همه خوشی و لذت را کمی از خود دور کنید. چه این فقط نقش افسرده بازی کردن را به آن انسان سرخوش از اتفاقات کوچک ترجیح می‌دهید. چرا که دور شدن از نقش‌ و طرح‌های گذشته به راحتی از هوش رفتن برای استراحت شبانه نیست. تغییر به امید وابسته است و امید به چشم انداز. اگر که این همراهان را ندارید باید از آن حافظه افسرده‌زده بخواهید کمی آرام و قرار گیرد بلکه جایی برای نفس کشیدن خیال هم باز شود. بلکه او بتواند با خلاقیت خود راه و نشانی بسازد تا به امید آن به تغییری فکر کنید که شاید نقش گذشته شما کمتر در برابر شما خودنمایی کند و در نقش جدیدی خود را تصور کنید. چه این گونه است که دوستی‌هایمان را فراموش می‌کنیم.