سینزدهم

داستان کوتاهی با مضمون شهر از سایه کاویانی از مجله بهاران داستان خواندم. من اینجا تقریبا غریبم. هنوز خیلی از جاهای شهر که می‌روم احساس غریبی می‌کنم. هر چند که آدم‌ها را می‌توانم بشناسم و درکشان کنم. اما مکان‌ها با این که بسیار شبیه به خیلی از شهرهای دیگر است هنوز غریبه بودن مرا به من یادآوری می‌کنند. دیگر جایی برای برگشتن ندارم. شهر مادریم بسیار دور است. و آنجا هم خیلی کسی مرا نمی‌شناسد. عجیب است. آنجا هم خیلی جاها را نرفته‌ام اما به یاد دارم که جاهایی می‌رفتم که جدید بود اما احساس غربت به من نمی‌داد. آخر چیست آن راز پشت این بافت شهری. شاید که چیزی باشد که خیلی در مورد خود ساختمان‌ها و خیابان‌ها نباشد. شاید واقعا به آدم‌های آن شهر ربط داشته باشد. نمی‌دانم. خسته‌ام و باید این سر شبی برم به رختخواب تا فردا هر چه زودتر بیدار شوم. چرا که حوصله مترو شلوغ را ندارم. مخصوصا در این فصل جدید مدارس که پر از پسران نوجوان و جوان مدرسه‌ای است که آداب حضور در جامعه را هنوز کامل فرا نگرفته‌اند. و پیر مردانی که برای پله برقی دوان دوان به سوی آن می‌دوند.