می‌گه که هر چی دوست داری بنویس. خب من دوست دارم بگم که نوشتن مهمه. یعنی همین. ولی خب باید بیشتر بازش کنم. نمی‌شه که فقط همین رو بگم. خب مهمه چرا که بعد از نوشتن هستش که با یک سری از جنبه‌های دیگه خودت آشنا می‌شی. مثلا طرز فکر کردن در زمان نوشتن با زمان صحبت با خودت بدون کلام - فقط با فکر به صدای کلمات - خیلی فرق داره. شما که می‌نویسی اون فکر ظاهر میشه و اونجا خیره بهت نگاه می‌کنه. و در این فرم تفکر شما خیلی بیشتر اتفاق تصحیح رو تجربه می‌کنی. تجربه تصحیح خود. اما در صحبت بدون کلام خودت در تنهایی شما شاید گه گداری اگر که دیگه خیلی حرف غیر منطقی‌ای به ذهنت رسیده باشه با خودت مثلا میگی که «نه حالا تا این حد». شما در صحبت با خودت کلمات و افکار بیان شده را بلافاصله در گذشته رویت می‌کنی. در نوشته او همان جاست. تا زمانی که دست از نوشته بر نداشته‌ای او در زمان حال به مانند خودتان بسر می‌برد.
نوشته حاصل شخص دیگری‌ست. کسی که سخن می‌گوید تصویری از کسی که می‌نویسد دارد و بر عکس. و این تصاویر با هم تفاوت‌های شگرف و ظریفی دارند. نویسنده محافظه کارتر است. گوینده سریع‌‌تر و روان‌تر و خودمانی‌تر است. اما نویسنده حساب شده‌تر می‌نویسد. درک لحن سخنگو خیلی سخت‌تر از دست‌خط‌های گاهی زشت و گاهی زیباست. دست‌خط زیباتر نشانه‌ای است. شاید برای یک نویسنده خبر از روز خوبی بدهد و برای دیگری روز آرام. اما دست‌خط‌های بد می‌تواند بی‌قراری، اجبار به نگه‌داری روتین چیزی یا عادتی، خستگی باشد.
باید در رابطه با اهمیت نوشتن پس از بسیار خواندن بیشتر سخن گفت و سخن نوشت.
