دوم

خیلی وقته که با قلم می‌نویسم. اما استفاده از این مکان برای بیشتر جدی‌تر نوشتنه. نوشتن است یا نوشتن هستش یا نوشتنه. آخرش با خودم کنار خواهم آمد و یکی رو انتخاب می‌کنم. اما خیلی نمی‌شه جدی شد. بیهوده است بنظرم. چیزی داری برای گفتن یا نوشتن، مهم اول اینه که بنویسی. شاید صادق نبودم. اینجا می‌نویسم که شاید دیده بشم؟که در نهایت این هم مهم نیست. می‌دونید چی از همه چی مهمتره؟ خود نوشتن. من الان دارم سعی می‌کنم که با این نوشته و نوشته‌های آینده اون نوشتنی که حدس می‌زنم که می‌تونم اسمش رو نوشتن بزارم، نوشتن واقعی، به اون نزدیک بشم. در حالی که شاید همین نهایت چیزی باشه می‌تونم بنویسم. که می‌دونم خب خیلی واقعیت نداره. چرا که هیچ چیز ثابت نیست. حتی نوع نوشته‌های ما هم ثابت نخواهد بود. مانند کارگردانی که کارهای سال‌های طولانی‌اش در یک حال و هوا نمی‌گذرد. دقت کنیم این حال رو در همه احوال زندگی داریم. این که آماده بشیم و آماده بشیم، برای اینکه روزی زندگی کنیم. این نشون میده که ما از اون موضوع خیلی اطلاعی نداریم. چه نوشته باشه چه زندگی یا هر چیز دیگه‌ای. نمی‌دونم دیگه چی بگم :\ میرم شاید زود برگردم برای سوم.