اثری فاخر که معنی آن را نمیدانیم به اثری فاخرتر -در حدود موسیقی بیکلام- تبدیل میشود. همین که معنی کلمات را متوجه بشویم اثر چیزی به مانند آثار هموطنانی نزول میکند که دوست ندارید به صدای آنها گوش دهید چرا که فقط سمت اشتباه تاریخ بودهاند. هیچ ایرادی ندارد که آثار هنرمندانی از سایر دنیا را بشنویم که از دیدگاههای سیاسی-اجتماعی آنها و یا فرزندان آنها آگاه نیستیم. و مردمان سایر دنیا هم به خاطری آسوده به صدای هموطنان ما گوش کنند که برای آنها صدایی بیشتر از یک ساز نیست.
به این صورت است که میتوانید به موسیقی بیکلامی گوش دهید که دیگران برای آن به دنبال معانیای هستند تا با انتخاب خودشون نصف زیبایی آن را با مفاهیم پیش پا افتادهای به مانند عشق و فراق تاخت بزنند. هر چند که سالها بعد که مجدد آن معانی را فراموش کردهاند میتوانند تا حدودی به فرم آن اثر فاخر مجدد گوش بدهند. اما هیچ وقت راهی برای درک فرم هنری یک هنرمند هموطنی که گرایشهای مخالف ما را هم دارد وجود ندارد مگر در حالاتی که نتوانیم کلام و گوینده آن را تشخیص دهیم که معلوم نیست در آن حال از فرم آن اثر چیزی را درک بیابیم.
