زندگی ما سخت بود ، خیلی سخت . ما باید از طلوع تا غروب خورشید در زمین هایمان کشاورزی میکردیم و وقتی با زحمت فراوان محصولاتی را که کاشتیم و پرورش دادیم ، برداشت میکردیم ، همه آن را به سربازان حکومتی که هر شب برای بازدید و گشت از قبیله ما گذر میکردند تحویل میدادیم.
اگر آنها متوجه میشدند که کسی محصولی را برای خودش برداشته یا جایی پنهان کرده او را از دم تیغ میگذراندند و برای عبرت دیگران تهدید میکردند که اگر شخص دیگری فکر چنین کارهایی به ذهنش برسد؛ چنین سرنوشتی خواهد داشت .
حکومت مرکزی دیکتاتور بود و با زور و ظلم حکومت را اداره میکرد. آنها در برابر تمام محصولات ما فقط یک تکه نان و نوشیدنی به هر فرد میدادند که این هم فقط برای زنده ماندن ما بود. سیستم حکومت مرکزی اشراف سالاری بود؛ آنها فقط به ثروتمندان اهمیت میدادند و همین اشرافزادگان و ثروتمندان بودند که مناصب حکومتی را اشغال میکردند.
حکومت برای ثروتمندان بود.
ما در دهکده کودان زندگی میکردیم که در مناطق شرقی حکومت مرکزی قرار داشت ؛ تا پایتخت یعنی شهر رالِندیان فاصلهای نداشتیم ، تقریباً به اندازه دو شهر کوچک . اگر با اسب میخواستیم به شهر رالِندیان برویم، حدوداً ۲ ساعت طول میکشید.

ما کاملاً تحت کنترل سربازان حکومتی بودیم. از طرفی این طور زندگی را نمیخواستیم ، اما قدرتی برای شورش و مقابله با سربازان حکومت نداشتیم. در واقع شورش کردن و ادعای استقلال ، دهکده ما رو وارد جنگ با حکومت میکرد و این جنگ ، بیهوده بود چرا که ما شانسی در برابر حکومت نداشتیم.
در ناامیدی زندگی را سپری کردیم تا اتفاقی مهم رخ داد که فرصتی مناسب برای دهکده ما فراهم کرد تا از فشار و ظلم حکومت بیرون آییم، البته ما تنها کسانی نبودیم که فکر شورش را در سر داشتیم بلکه خیلی از مردمان ظلمدیده در سرتاسر حکومت قبل از ما شورش کرده بودند اما همه سرکوب شدند . به هرحال فرصتی برای دهکده ما پیش آمد و باعث شد ماهم شانسمان را امتحان کنیم ، اما ای کاش این کار را نمیکردیم حداقل فعلا .