ویرگول
ورودثبت نام
میثم پاپی مطلق
میثم پاپی مطلق
میثم پاپی مطلق
میثم پاپی مطلق
خواندن ۷ دقیقه·۶ سال پیش

مسکن در ایران مانند یک شتر گاو پلنگ حسابی است!!!

واکاوی و تحلیل مسکن در تاریخ ایران خصوصاً دهه های اخیر پس از پیروزی ایدئولوژی اسلامی در ایران در

بردارنده نکات بسیار ویژه و حایز اهمیتی می باشد,نکاتی که تاکنون خامه سرایی های بیشماری توسط

پژوهندگان پیرامون آن صورت پذیرفته است. بی شک از نگارش های بیشماری که پیرامون این چالش مطرح

گشته اند آنچه که استنتاج می گردد این است که پیش از انقلاب و در اویل دهه ی 30 و 40 خورشیدی و پس از

حرکت کشور به سوی صنعتی شدن تمثالی موج مهاجرت ها به شهرها گسترش یافت که عده ی افراد مهاجرت

کرده به شهرها به اساس آمارها و استنادهای موجود گواه این مطلب است که وضعیت نابسامان اقتصادی و

ژاژخواهی لیبرالهای سرمایه دار و الیگارشی حاکم بر نظام سیاسی حاکم بر این بحران افزوده است. بنا به

تعبیری این دوران می توانست مرحله ی گذار از موج نخست به موج دوم باشد,لیکن هنگامی که ما هنوز

مرحله ی نخست را به درستی طی نکرده بودیم این رویه اشتباه بود. اما در این دوران با توجه به رشد

عددی جمعیت در برابر پتانسیل های موجود با عدم فراگیری بحران به معنای عام مواجه بوده ایم. اما اوج

حذیذ در این خصوص به افزایش بهای جهانی نفت که در پی سیاست های نظام حاکمه بر جهان و مردم ایران

تحمیل گردید موج عظیمی از مهاجرت ها را در پی داشت که این امر به نوعی افزایش تعداد مساکن و

مشاغل را با توجه به افزایش جمعیت طلب می نمود.اما سیاست های نامتناسب و گاهاً فاقد تجربه ی

تخصصی سبب عدم افزایش تعداد مساکن نسبت به جمعیت و این امر خود بر افزایش مساکن غیر رسمی و

سازه های غیر اصولی در حواشی شهرها افزود. شوربختانه تعدد این مساکن به جای مانده از اواخر عصر

پهلوی دوم هنوز در برخی از شهرهای پایین رده مشاهده می شود.در سفری که چندی پیش به برخی از

نواحی استانهای خوزستان و عیلام)ایلام( داشتم خود به طور واضح این بحران را از نزدیک لمس کردم.

به هر روی و به دیگر سخن پس از پیروزی انقلاب 57 در ایران و در جای جای نقاط کشور شاهد نوعی

مهاجرت غیرسازمان یافته و بیشتر به شهرهای بزرگ بوده ایم که البته سیاست های اشتباه نظام حاکمه در

خصوص فرزند آوری و همچنین نبرد های چندین ساله) که از سال 58 با نبرد لفظی و از 59 به نبرد فیزیکی منتج

شد( با نیروهای تازیان بغداد و افیون های عربی ,خود به نوعی بر افزایش جمعیت افزود. به نوعی می توان

گفت ارتش آسیب دیده و فروافتاده ایران نیاز به نیروی جوان و روزآمد داشت. شوربختانه سیاست های اعمال

شده در شهرهای بزرگ در سالهای 58 تا 62 نیز بر افزایش بحران ها افزود و شهری همانند تهران برای چند

سال بدون شهردار اداره می شد که یک فرد مرتجع اداره این پست سازمانی را بر عهده داشت که بحران های

بیشماری را بر جای داشت. همچنین در این بخش تاریخی ایران با افزایش نرخ ارزهای بیگانه و سقوط فاجعه بار

ارز ملی از قدرت خرید مردم روز به روز کاسته و بر ثروت بوروکرات ها و فئودالها افزوده می شد. به نوعی می

توان اینگونه تفسیر نمود که در آن دوران هژمونی قدرت در ایران نتوانست کمکی به وضع مسکن در ایران

بنماید. ایرانی که در این هنگامه جمعیت 29 میلیونی خود را نزدیک به 40 میلیون نفر می دید.در ادامه جنگ

نیز اوضاع نابسامان جنگ ادامه داشت و افزایش جمعیت و مهاجرت ها هم همچنان در پی آن در حال اضافه

شدن بوده اند. با پایان جنگ و روی کار آمدن لیبرالیستهای اسلامی و مرگ اندیشه ی مردمسالاری دینی به

نوعی شاهد اعمال سیاست های نظام سرمایه داری در ایران بوده ایم.در این دوران با افزایش نرخ ساخت

مساکن و حتی در برخی ادوار بیش از استاندارهای مرسوم جهانی مواجهه بوده ایم. در این دوران نیز که تحت

هدایت طیف های شبه اصلاح طلب قرار داشت وضع مسکن تقریباً نسبت به سرانه های مطلوب بود اما رشد

جمعیت و افزایش قشر تحصیلکرده و نیاز بیش از پیش این جریانات به مساکن استاندارد بر افزایش نیازها افزود و

کمبودها را بیشتر نمایانید.پس از پیروزی تفکر اصلاحات در انتخابات 76 ایران و شعارهای مطروحه در این

دوران به نوعی این حس وجود داشت که می توان امیدورا بود چالشها رفع گردد که شوربختانه همه در حد شعار

بود. روحانی شیک پوش خوش خنده بالاخره در تیر 78 خشم مخالفان خود را برانگیخت که البته بازهم درس

عبرتی برای او نشد. در این دوران با سیاست هایی نظیر مساکن ارزان قیمت ,کوچک و به عنوعی با سیاست پاک

مواجه بوده ایم که البته با مقایسه آماری های جمعتی و مهاجرتی و کمبود وضعیت اشتغال امیدی برای بهبود

وجود نداشت. سال 84 شد ومردی روی کار آمد که به طور کلی از همه چیز ایراد می گرفت, از مسکن هم ایراد

می گرفت ,و می گفت من همه چیز را اصلاح می کنم, می گفت و می گفت .... . اما سیاست های او نیز نه تنها یاری ای به مردم نکرد بلکه تورم 44 درصدی و اشتغال صفر را در پی داشت .احمدی ن نه تنها مردم را به

خانه دار شدن نزدیک تر نکرد بلکه بر اساس اسناد موجود قیمت مسکن را 6 و قیمت زمین را 9 برابر

نمود.سیاست های شبه کاستروئیسمی احمدی نژاد در خصوص مسکن با ارایه طرح از پیش شکست خورده مسکن

مهر که از همان ابتدا طرحی فریبکارانه و اغواگرانه بود نمایان شد. تاکید بیش از حد به ساخت این مساکن غیر

استاندارد او را از شهر ها دور کرد و مانند عارفی مسخ شده که به دنبال هاله های نور بی شمار می گشت

مراکز شهرها را رها کرد تا فرسوده شوند و حواشی شهر را نیز رها کرد تا گسترش یابند.کشور را خشک کرد تا

مهاجرت افزایش یابد.از کمونیستها کالا وارد کرد تا اشتغال صفر شود. تحریم ها را بر مردم تحمیل کرد تا قدرت

3 تنزل یابد و به طوری کلی اوضاع مساعد بود . بازار واسطه ای مسکن و دلال بازی که جزو / خرید مردم به 1

افتخارات دولت بهار بود در مسکن افزایش یافت و فاصله ی دهک ها روز به روز افزایش یافت. و 13 میلیون نفر

در ایران دوران دربافت های حاشیه ای سکنی گزیدند.

با روی کار آمدن اعتدالیون راستگرا نیز همان حرفهای تکراری در خصوص مسکن با ارایه ی طرح هایی نظیر

مسکن اجتماعی دنبال گردید. طرحی که از همین ابتدا عیان است که طرحی نامتناسب و از پیش شکست

خوررده است.در این دوران با رکود کامل در بخش مسکن که ناشی از سیاسیتهای ریاضتی دولت شیخ حسن

فریدون بود مواجهه بوده ایم.

پیش بینی من این است که در آینده نیز راست گرایانی بر راس امور ایران حکمرانی می نمایند و وضعیت مسکن

از این هم فاجعه بار تر خواهد شد. هنوز دولت اعتدالی معتقد است که مسکن مهر عامل ویرانی اقتصاد ایران

در چند سال اخیر بوده است.تنها راهکار وارد کردن سازمانهای 100 % خصوصی و غیر دولتی به حیطه مسکن

است)البته منظور خصوصی به معنای کلمه است و نهادهای شبه دولتی نیز تفاوتی با سازمان های دولتی

ندارند.(

البته اگر می خواستم ادامه دهم شاید از 20 برگ نیز فزونتر می گشت.گفتم شاید از حوصله شما خارج

باشد مطالب را خلاصه نمودم. تمام شد.

مسکنمسکن مهرایراناحمدی نژادروحانی
۳
۰
میثم پاپی مطلق
میثم پاپی مطلق
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید