دوخت و دوز به سبکی نو

تابستان سال 96 بود که با چندتا از دوستای قدیمی (الان تقریباً 12 ساله که به بودن باهاشون افتخار می کنم ?) تصمیم گرفتیم از حالت دانشجوهای دبیرستانی‌مآب (دانشجوهایی که هنوز تو فاز فقط درس خوندن و جزوه نوشتن و امتحان دادن گیر کردن) در بیایم و بالاخره بعد از دو دهه از پا گذاشتن به این جهان برای خودمون هم یه کار جدیدی تجربه کرده باشیم (البته از نوع خوبش ?)

یادم میاد که خیابون سپهبد قرنی رو از مطهری تا میدون فردوسی پیاده اومدیم اون روز و با هم درباره ایده‌های کسب و کار صحبت کردیم - برای این که بدونین اون موقع فقط سه سال بود که شرکت اسنپ (روماک) تاسیس شده بود و تازه یه سال بود که راه افتاده بود برای همین دنیای استارتاپی یا به قول اهلش #اکوسیستم هنوز انقدرام گسترده و متنوع نشده بود - یکی از ایده هایی که من دادم مراقبت از سالمندا در منزل بود که اتفاقا جمع خیلی استقبال کرد و قرار شد تو همین فیلد چکش کاری ایده و تصمیم گیریا رو ادامه بدیم.

این ایده اولین روز کاری از سال 97 (97/01/05) به یه شرکت تبدیل شد و تا آخرای سال هم همچنان با جدیت ادامه داشت و از اون ایده ی خام اولیه انقدری فاصله گرفته بود که دیگه به تنها چیزی که شباهت نداشت همون مراقبت از سالمندا در منزل بود!

اما به چند دلیل این ایده همچنان به صورت توافقی روی زمین مونده که مهم ترینش پیدا نکردن افراد متخصص تو حوزه برنامه نویسی بود که با شرایط مالی ما که چند تا دانشجوی آس و پاس و رویاپرداز و تازه وارد در این فضا بودیم کنار بیان. البته نه که در اون حوزه تخصصی که ما می خواستیم (برای بک‌اند و به فریم‌ورک Node.js بود و یادم میاد چقد CTOمون که رفیق خوبمه سر این موضوع نیروی انسانی اذیت شد ?) هیچ کسی پیدا نشه ولی خب طبیعتا کسی که بتونه نیازهای فنی اون پروژه که غولی شده بود برای خودش و هنوز که هنوزه در سال 99 هم کسی اون ایده ما رو تو حوزه سلامت عملیاتی نکرده رو عملیاتی کنه نمیاد مجانی و به امید چیزهایی مثل سهام‌دار شدن کار کنه - متأسفانه -.

حالا به عنوان اولین نوشته اگه بخوام سرتونو درد نیارم اون پروژه تعطیله و داره غبار سالیان روش میشینه ولی خدا رو شکر می کنم که حداقل با ندونم کاری و عجله ران نشد و ما رو زیر دِین و تعهدات عمل ناپذیر حداقل دفن نکرد.

اما چیزی که می خواستم درباره‌ش الان بنویسم و حس می کنم این نوشته انقدری طولانی شد که بذارمش برای ورژن بعدی، ایده ای بود که از همون سال 97 بهش پرداختیم و این بار با درس گرفتن از پروژه قبلی موضوع رو یه کم سبک تر و آسون تر شروع کردیم تا دیگه مشکلات قدیمی تکرار نشن و مشکلات جدیدی رو تجربه کنیم ?

پس به نظرم الان برم سراغ مرور بقیه کلاس مجازی استاد و برای امتحان آماده‌شم و تازه فهمیدم که موقع امتحان انقدر درس خوندن به آدم سخت می‌گذره که حاضره به خاطر نخوندش برای اولین بار بیاد تو ویرگول ثبت نام کنه و تازه یه نوشته هم بنویسه :)))

پس

ـــــــ این داستان ادامه دارد...

امضا دوزینو :)