
آنچه گفته شد را از اینجا بخوانید... <br/>
دوباره سلام عرض میکنم پس از گذشت 20 روز از اولین تجربه ویرگولنویسی که به نظرم خیلی خوب بود و حس میکنم اندازه توییتر دوسش دارم [منتظر واریز هزینه تبلیغات از طرف ویرگول هستم]
راستش امتحانا تموم شد و منم تو کل این مدت به فکر اینجا بودم که ادامه بحث رو یه جوری نگارش کنم که هم مثل سری قبلی خیلی طولانی نشه و بحثای اصلی بمونه و هم قدردان لطف هر کسی که این نوشته رو خواهد خوند باشم ♥️
اولین مواردی که میخوام درباره جدی شدن بحث کارآفرینی و ورود به دنیای استارتآپها مطرح کنم رو دوست دارم در قالب ارائهای که از برنامه سلامتی - که توی قسمت قبل تعریف کردم - برای شتابدهنده سامسونگ تو سال 97 داشتم براتون بنویسم.
مرکز نوآوری و شتابدهنده سامسونگ مال دانشگاه امیرکبیره و ما هم که برای اولین دوره ورودش از تبلیغای دانشگاه متوجه وجود و افتتاح این مرکز شدیم (البته مال زمانی که کره جنوبی و سامسونگ واسه ما کلاس نگذاشته بودن و از ایران کامل نرفته بودن) بعد از حضور رییس بخش خاورمیانه سامسونگ و رییس دانشگاه ما وارد سایتشون شدیم (که انصافا برای یه مجموعه به اسم سامسونگ واقعاً ضایع بود که با html خالص و انقد زشت در حد بلاگفا یه سایت ساخته بودن، که از حق نگذریم الان سایتشون بهتر شده) و چون سایتشون امکانشو نداشت حتی یه فرم هم نذاشته بودن و یه لینک به گوگل فرم داده بودن.
هنوز که هنوزه هم در 4 زمینه سلامت و آب و بهداشت و محیطزیست جذب تیم دارند و ما هم بعد از ورود مشخصات اولیه منتظر جواب بررسیهای اولیه موندیم.
بعد از حدود 1 ماه یه ایمیل اومد که شما تو ارزیابیهای اولیه پذیرفته شدین و این صحبتا، برای فلان روز (که واقعا یادم نیست) لطف کنید و برای جلسه توجیهی تشریف بیارید. آقا منم خوشحااااال :)))) همون روز به همه گفتم آقا دیگه تموم شد... این هفته سامسونگ، هفته بعدی همین جمع «سیلیکون ولی».
خلاصه من یه پاورپوینت خیلی ابتدایی آماده کردم و رفتیم که توی سالن کنفرانس که اون روز تیمهای متقاضی قرار بود ارائه بدن مستقر شدیم. اول از همه یکی از داورها نظرمو جلب کرد که به خاطر شباهت ظاهری خیلی زیادی که به فردی به نام مستر تیستر داشت نمیتونستم تمرکز کنم و واقعا جلوی خندم رو به سختی گرفته بودم.
مهمترین و اولین بحثی که همیشه در چنین جلساتی پرسیده میشه و یکی از رفقا که تجربه حضور توی جلسه شتابدهنده شریف رو داشت هم تایید کرد «تخمین بازار هدف» از طرف کسب و کاره. شما واقعا هم وقتی میتونید وارد فضای رقابتی بشید که بدونید محصولتون رو چه کسانی استفاده خواهند کرد و در واقع حاضرند براش پول خرج کنند. به عنوان مثال اگر شما محصول نه چندان گران قیمتی رو برای افراد خاصی که احتمالا در سال از 100 نفر هم تجاوز نمیکنند عرضه کنید طبیعتا در همون کوتاه مدت انگیزه مالی و رقابتیتون رو از دست خواهید داد و کار خواهد خوابید.
نکته بعدی که به همون اهمیت نکته قبله و به شدت با هم مرتبطند «اندازه بازار محصول» و به تبع اون «سهم شما از این بازار» خواهد بود. این مساله به این دلیل خیلی مهم خواهد بود که اگر پیرو بحث قبلی شما کل اندازه بازارتون از لحاظ عددی مثلا 100 میلیون تومان باشه، شما بر فرض تقریباً غیرممکنی بتونید از کل ظرفیت بازار استفاده کنید، باز هم میزان عایدی شما عدد جذابی برای توجیه هزینههای خودتون به علاوه حاشیه سود نخواهد بود و توصیه میشه اگه کلاً بیخیالش نمیشین حداقل با استراتژی جدیدی به موازات یک بازار اصلی سراغش برید.
در طول این ارائه، اون داور مورد نظر ما که به نظر به طرز فراستیطوری در نقش منتقد ظاهر شده بود، ایراداتی رو بعضاً به حق و بعضاً بنیاسرائیلی مطرح میکرد. اولین چیز این بود که آیا کسب و کارهای رقیب رو بررسی کردید یا نه؟ خب این سوال بعد از دو مورد مطرح شده به نظر میاد دارای اهمیت بسیار زیادی باشه. دلیلش هم چیزی نیست جز این که شما توی game هم که وارد میشید دونستن نقشه بقیه تیما و کارایی که کردن هم بهتون دید میده، هم از تجربیاتشون بهرهشمند میشید و هم باعث تمرکز منابع بر قسمتهایی میشه که شانس شما رو تو موفقیت در برابر اونا بیشتر میکنه که به طور کلی به این قسمت میگن «آنالیز رقبا» یا competitor analysis.
اما خب سوالای مسخره هم ممکنه ازتون پرسیده بشه مثل این که مثلا مادربزرگ من گوشی هوشمند نداره یا بلد نیست کار کنه، شما میخواین چی کار کنین؟ که البته الان که فک میکنم از یه جهت ممکنه معنادار به نظر بیاد اما جواب من این بود که «به عنوان نوه یه کار در حقش بکن و برای مادربزرگت گوشی بخر و بهش یاد بده»
خلاصه این جلسه هم گذشت و بعد از حدود یک ماه دیگه به ما خبر دادن که تیم شما پذیرفته شد و لطفاً برای جلسه نهایی تشریف بیارید. بیشتر جلسه بر این محور گذشت که امکانات سامسونگ چیه و انتظاراتش از ما چیه. انتظاراتشون خب طبیعتا اسکان حداقل 2 نفر تمام وقت از تیم توی مجموعه بود و جلسات منتورینگ و مشاوره، امکاناتشون هم تا سقف 6 میلیون تومان اعتبار که بابت میز کار و اینترنت و اینا کسر میشد :/// ما ازشون درباره امکاناتی که نیاز داشتیم مثل نیروی انسانی و عدم امکان حضورمون به طور تمام وقت گفتیم و با پاسخ اونها متوجه شدیم که شکستی دیگر در مسیر ارتقای زیستبوم استارتآپی متحمل شدیم و اینجوری خودمونو دوباره آروم کردیم که «هر شکست پلی است برای پیروزی»... [گریه حضار]
ادامه دارد...
امضا دوزینو :)