گمنامی ?

بار اول که بعد عقدمون ازش پرسیدم چه چیزی رو بیشتر از من دوست داری ، انتظار شنیدن پاسخی نداشتم و فکر میکردم مثل خیلی از مردها طفره بره و بگه هیچ چیزی رو بیشتر از تو دوست ندارم !
ولی گفت ، گفت که شهادت رو از من بیشتر دوست داره ! لبخندی زدم و خواستم فضا رو عوض کنم با شیطنت گفتم: نامردیه اگر چیزی رو بیشتر از شهادت دوست نداشته باشی !
خندید و گفت: اتفاقا دارم!
چشم هایم راگرد کردم ، سرم را متوالی تکان دادم و باتعجب گفتم : ای آدم سست عنصر! چی؟
لبخندی زد : من گمنام شهید شدن رو بیشتر دوست دارم دوست دارم مثل مادرم حضرت زهرا (س) گمنام باشم !
گفتم: نه! آخه آدم حسابی تو نمیگی من بعد تو چیکار کنم اینا رو زود تر میگفتی !چرا گذاشتی بعد عقد؟!
متعجب شده بود : زهرا تو که میدونستی ! چرا الان میخوای اذیت کنی؟ اصلا اگه باهام کنار بیای بهت جایزه میدم !
گفتم : از اون دنیا چه جایزه ای می خوای بدی به من؟
گفت : قول میدم اگه لیاقتشو داشتم شفاعتت کنم ! باشه ؟
گفتم : از کجا معلوم لیاقتشو داری؟
خندید...
الان که دقیق 25 سال از نبودنش یا به قول خودش گمنامی اش میگذرد ، می فهمم که لیاقتش راداشت !
آرام کنار درختی که در اولین سال گمنامی اش کاشته بودم ، مینشینم ! درختی که حالا 25 ساله شده بود و همیشه مانند مزاری برای مرد من بود !
آرام به سمت درخت گفتم : جایزه ام یادت نرود! :)))

#دستنویس