«قاتل»

شب مثل راز‌های ناگفته در چشم‌هایم سنگینی می‌کند، تیره و مبهوت، همانند من، در برهوتِ دردناک زندگی.

من در اقیانوس بی‌انتهای غم، غرق شده‌ام و تمام اسرارم در گورستان متروکه قلبم به طرز وارون دفن شده وتنها، اسکلت‌ فرسوده واژگان، که همواره در اسارت ذهن من هستند، غمم را درک می‌کنند و حتی اگر نبش قبر کرده و رازهایم را از درون قبرهای آشفته بیرون کشیده و به رخ جامعهِ مصدوم بکشانم هرگز پژواک نجاتی شنیده نخواهد شد.

و همچنان خرابه درونم، آوارتر از قبل باقی خواهد ماند.

شب، اندکی، با نوازشِ احمقانه ستم، آرامم می‌کند، اما باور این جادوگر فرسوده باطن، خطای محض است، مگر می‌شود شکنجه‌هایی که میان پرده‌های تاریک شب روح مرا در بر گرفت فراموشم شود؟

هرگز، شب خیانتکار است و کابوس‌هایم این را ثابت می‌کند، مرا آزاد کنید، تمامم، تمام است، مجرم اصلی شب بود که هر وقت می‌امد غمی به عظمت تمام نیستی‌ام به همراه می‌آورد به خدا که من قاتل خویش نیستم.

#پرگرسو

#Aram

#نقد