به #ساعتش نگاه کرد.ساعت را دوباره درون کیف گذاشت. چند قدمی آرام به کنار #خیابان آمد. به ابتدای خیابان #خیره شد.نگاهش به خطوط خیابان گره خورد. دوباره به پیاده رو بازگشت. بدون #توقف به سمت دکه کنار خیابان رفت .
-آقا ببخشید ، ساعت چنده....؟
نکند ، ساعت او بود که نای حرکت نداشت!؟ یا از شرم نگاه های منتظر او ، از حرکت #ایستاده بود!؟
-یازده و نیم ، مادر...
آرام به کنار پیاده رو بازگشت. کار هر هفته اش شده بود . کار هر هفته من هم به نظاره نشستن او.
اما اینبار انگار ، پاهای او از #انتظار خسته شده بودند. آهسته به سمت سکوی دکان #عطاری حرکت کرد. برروی سکو نشست . مبادا خستگی پا ها اورا از انتظار منصرف کند.
تسبیحش را از درون کیف درآورد. زیر لب شروع به #ذکر گفتن کرد. با هر ذکر ، دانه های تسبیح از میان انگشتان چین خورده اش قِل میخوردند و به انتهای تسبیح میرفتند.
#پلک هایش سنگین شده بود. پلک ها هم دیگر تاب این حسرت را نداشتند .
-مادر ، مادر ، بیدار شید...
-احمدم ، تویی مادر...!؟
احمد نبود . #فروشنده مغازه عطاری بود. جوانی ۳۲ یا ۳۳ ساله . تقریبا هم سن و سال آن روزهای احمد.
-مادر وقت نماز است، میخواهم کرکره مغازه رو ببندم....
-نیامدند...!!!؟؟
-کیا...!!!؟؟
-مگه یکشنبه ها ساعت ۱۲ ، زمان بازگشت رزمنده ها نیست...!!؟؟
-مادر ، الان حدود ۲۰ ساله که هیچ رزمنده ای بر نگشته....
زانوهایش را تکیه گاه دستش قرار داد . از روی سکو بلند شد . لبحندی زد. چادرش را تکاند و به سمت کوچه #حرکت کرد.
از کنار کارگران گذشت . برای تغییر اسم #کوچه آمده بودند.
اسم کوچه از شهید #گمنام ، تغییر کرده بود به ، ۱۲/۱....
