این اولین نوشتهی من توی این سایته، ممنون میشم اگه نظرتون رو برام بنویسید.
مادر در حالی که اشک همچون سیل بهاری از چشمهایش سرازیر میشود برای آخرینبار با پسرش خداحافظی میکند. دستش را رها میکند تا پسر بعد از ۲۷ سال از او جدا شود و برود به جایی که دوست ندارد، اما مجبور است.
پسر کمی دورتر میشود، تمام تلاشش را میکند تا نمایان نکند غم درونش را، تا نکند مادر بیش از این غمگین شود. اما هر دو خوب میدانند که این سختترین تلاشهای یک مرد برای گریهنکردن است.
مادر تحمل ندارد، دوباره میدود تا برای آخرینبار، پس از هزار بار، فرزندش را بغل کند. فرزندش را در آغوش میکشد و با خودش مرور میکند تمام خاطراتش را، تمام زندگیش را، تمام داراییش را...
کمی دورتر پدری را میبیند که دخترش را در آغوش میکشد. زنی همسرش را...
مادر تمام اتفاقات روزهای گذشته را گواهی بر این میداند که پسرش بهترین تصمیم را برای زندگیش گرفته است که برای مادر سختترین تصمیم بود. در حالی که چیزی را زیر لب زمزمه میکند، پسرش را به خدا میسپارد. تمام یک سالی که باید منتظر فرزندش بماند را مرور میکند و با خود میگوید چقدر کند خواهد گذشت این زمان، حتی در ذهنش.
کمی بعدتر، پسرش سوار هواپیما میشود. مادر توان دِلکندن از فرودگاه را ندارد. دوست دارد یک سال همانجا منتظر بماند تا پسرش برگردد. مادر از دور حرکت هواپیما را میبیند، بلندشدن را، دور شدنش را و کمی بعدتر سقوطش را ...
.
.
حالا پسر پرواز کرده است، کمی بالاتر از جایی که میخواست، کمی دورتر از جایی که انتظار داشت، کمی طولانیتر از مدتی که به مادرش قول داده بود...
حالا مادر حاضر است یک عمر منتظر بماند تا پسرش برگردد، حتی اگر هر ثانیهی این عمر یک سال طول بکشد، اما کاش بازگشتی وجود داشت.