
در دهههای ۴۰-۵۰ میلادی، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، با چالش بزرگی مواجه شده بود. آنها در صنعت هواپیما و جتسازی به پیشرفت چشمگیری دست پیدا کردهبودند، اما پروازهایشان با شکست مواجه میشد. هیچکس نمیدانست مشکل از کجاست؛ خلبانها همگی کارکشته، توانمند و جتها نیز سالم بودند، نیروی هوایی به بنبست رسیده بود. واقعاً مشکل چه بود؟

کاشف به عمل آمد که مشکل از کابینهای پرواز است و باید مجدداً طراحی شوند. چرا؟ ارتش حدود 25 سال قبل، از تمامی خلبانها ( که آن زمان همه مرد بودند!) میانگین گرفت؛ یعنی ابعاد حائز اهمیت در طراحی کابین مانند قد، طول دست، انگشت شصت و معیارهای دیگر، جمع آوری و میانگینی از همهی خلبانها گرفته شد تا کابینی متوسط طراحی شود، به خیال آنکه برای همه مناسب باشد. الآن برای شما بدیهی هست که این طرز فکر چهقدر غلط است، اما ممکن است اقرار کنید که این کابین برای اکثریت مناسب است.
نیرویهوایی دستور داد دوباره بعد از ۲۵ سال برای طراحی یک کابین جدید، میانگین از خلبانها بگیرند ( با فرض بر اینکه احتمالاً ابعاد خلبانها به علت عوامل گوناگون، در این چند سال تغییر کرده باشد).
چند خلبان در محدوده میانگین جدید قرار گرفتند؟ نتیجه حیرت انگیز بود. هیچ خلبانی، دقت کنید هیچ خلبانی در هر 10 بعد جسمانی در محدوده میانگین قرار نگرفت؛ حتی با وجود اینکه محدوده میانگین به اندازه ۳۰درصد افزایش یافته بود! ( یعنی اگر میانگین قدی خلبانها ۱۷۵ سانتیمتر بدست آمده، محدوده میانگین بین ۱۷۰ الی ۱۸۰ سانتیمتر است. )

نیروی هوایی بلافاصله دستور داد که کابینها بازطراحی شوند به گونهای که برای تک تک خلبانها مناسب باشند زیرا مسئله مرگ و زندگی بود. تصور کنید در شرایطی که جتها با سرعتی فراتر از سرعت صوت در حال پرواز هستند و همه چیز به صدم ثانیه بستگی دارد، خلبانها برای فشردن دکمهای تقلا کنند.
اگر کابین برای میانگین طراحی شده باشد باشد در واقع برای هیچکس طراحی نشده است و نظامی که مبتنی بر افراد متوسط طراحی شده باشد، محکوم به شکست است. نیروی هوایی کابین متوسط را با کابینی که برای تک تک خلبانها مناسب باشد جاگیزین کرد. آنها به این نتیجه رسیدند که ابعاد بدنی، متمایز است ( خلبانی که دستهای بزرگی دارد، لزوماً پاهای بزرگی ندارد. ) و باید فردیت را جایگزین میانگین کنند.
خب که چه اهمیتی دارد؟ نه تا به حال سوار جت جنگی شدهایم، نه احتمالاً قرار است سوار شویم ( مگر آنکه رویای آن را داشته باشیم )، اما قطع به یقین بر روی صندلیهای کلاس درس نشستهایم. حدس میزنید چه ویژگیهای مشترکی دارند؟
دروس مشترک و یکسانی که همهی دانشآموزان هر پایه تحصیلی فارغ از تفاوت هایشان باید بخوانند، زمان متوسط کلاسهای هر درس بدون در نظر گرفتن سرعت یادگیری هر فرد، واحدهای درسی یکسان و مشترکی که همهی متقاضیان مهندسی کامپیوتر باید در ترمهای مشخص بگذرانند، میانگین نمرات ( معدل کارنامه ) که معیار تک بعدی و کلی ارزیابی دانشآموزان است. همهی مثالهای ذکر شده و موضوعات بیان نشدهی دیگر، از نشانههای سیستمی است که بر مبنای متوسط و میانگین طراحی شده که در آن همه افراد، بر اساس یک معیار سنجیده و ارزیابی میشود که در آن، فردیت و تفاوتها بیاهمیت است.

در مطلب بعدی جزئیات بیشتری از علم فردیت را بررسی میکنیم تا به شناخت بیشتری از سیستم تاریخ مصرف گذشته کنونی بپردازیم که در همه ابعاد جامعه و ذهنیت افراد نفوذ کرده است؛ آیا معدل کارنامه 19، آی کیو 120و استعداد ، معیار ارزیابی کاملی هستند یا جزئیات دیگری را باید بررسی کنیم؟

منابع:
کتاب << پایان میانگین >> اثر << تاد رز >>، انتشارات نشرمون
سخنرانی نویسنده کتاب