هشتمین ستاره

بسم الله الرحمن الرحیم

وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ
سوگند به قلم و آنچه می نویسند

داستان خودنوشت تک قسمتی
نویسنده: M.R.QOMNAM

نزدیک به چهار سال بود که ندیده بودمش. خیلی دلم براش تنگ شده بود. می دونستم بخشی از این بی توفیقی، تقصیر خودم هم بود. با اینکه چهار سال ندیده بودمش، اما هر لحظه حضورش را حس می کردم. از همون لحظه ای که فاطمه -دخترم- به دنیا آمده بود، سپرده بودمش دست خود حضرت. خود حضرت هم به قلب پر از مشغله ی من درباره ی تربیت فاطمه، آرامش عطا کرده بود. هر طور که بود امسال وقتم را خالی کردم که به دیدن آقا امام رضا (علیه السلام) برم.

اونقدری ناسپاس نبودم که بخوام چهار سال سر مسائل پیش پا افتاده حرم نرم. این چهار سال اولش برای من خیلی شیرین بود ولی رفته رفته تبدیل به امتحانی سخت و لحظاتی درد آور شده بود. طی دو سال گذشته، آنقدر درد کشیدم که خودش دلش سوخت و مرا دعوت کرد. توی این دوسالی که گذشت، خیلی دوست داشتم که با خانواده ام راهی دیار توس شویم ولی قسمتمان نشد که نشد.

پنج سال پیش، مریضه -همسرم- باردار شده بود و دخترکی لاغر اندام و شیرین زبان در دل داشت. شیرین زبانی اش بعداً معلوم شد ولی در آن ایام با خودم می گفتم که مگر می شود دختری پا به دنیا بگذارد و دل پدرش را نبرد؟ ایام بارداری مرضیه به خوبی سپری شد. تمام تلاشم را کردم که نگذارم حتی آب در دل مرضیه تکان بخورد. خدارو شکر در آن زمان، یکبار مشهد قسمتمان شد که اتفاقاً خیلی هم خوش گذشت. این روزگار گذشت و بالاخره قند بابا به دنیا اومد. در بیمارستان که بودیم، وقتی خانوم پرستار، فاطمه را به دستم سپرد، سختی دوران بارداری مادرش، از یادم رفت و برایم شیرین شد. همانجا تا تنور داغ بود، نان را زدم و برای فاطمه، اذان و اقامه گفتم. سعی کردم خیلی آهسته بگویم تا گوش های ظریف و قشنگش، اذیت نشود. وقتی اذان و اقامه را گفتم، مثل پرنده ای که از قفس رها شده، آرام گرفت و در بغلم خوابید...

سال اول زندگی فاطمه، به شیرینی بر من و مادرش، گذشت. حدود یک ماه بعد از تولد یک سالگی فاطمه، سردرد های مرضیه شروع شد. اول فکر می کردم که بچه داری بهش فشار آورده و اذیتش می کند. برای همین چندبار خواستم که دکتر ببرمش، ولی قبول نمی کرد. اصرار داشت که با مُسَکن سر و تهش را هم بیاورد. این وضعیت ادامه داشت تا وقتی که حال مرضیه بدتر شد. علاوه بر سردرد های پی در پی، سرگیجه های شدیدی هم وقت و بی وقت بهش دست می داد. نگرانی من که به اوجش رسیده بود، هر طور که شده بود، دستش را گرفتم و پیش یک دکتر متخصص، که اتفاقاً از رفیق های دوران دبیرستانم بود، بردم.

دکتر بعد از بررسی های متداوم از طریق های گوناگون، یک شب به من زنگ زد و گفت که برم پیشش. اون شب، هوا حال خوشی نداشت و ابرهای متلاتم، مسیر دیدن ماه را کور کرده بودند. حال خوشی نداشتم. حس می کردم که قراره اتفاق بدی بیافته. کلاً اگه شب ها نمی تونستم ماه را ببینم، آزرده خاطر می شدم و حالم می گرفت. وقتی به مطب دکتر رسیدم، مطب خلوت بود و منشی من را بین نوبت، خدمت آقای دکتر فرستاد. روی میز آقای دکتر، چندین عکس رادیولوژی شبیه به هم بود. تشخیص اینکه کدام برای مرضیه است، سخت بود. دکتر رو به من کرد و بدون مقدمه گفت:
- آقا جواد، همسرتون... همسرتون...
هی داشت حرفش را می خورد و چیزی را پنهان می کرد. حدس زدم که دنبال کلمات مناسبی برای بیان مطلبی است. با این مِن و مِن کردن های دکتر، شصتم خبردار شد که اتفاق بدی افتاده است. به دکتر گفتم:
- آقا رضا بگو چیشده دیگه. قلبم داره از دهنم میزنه بیرون...
دکتر آه سردی کشید و گفت:
- آقا جواد متاسفانه همسرتون سرطان بدخیم دارن. غده ی سرطانی ...
دیگه چیزی نشنیدم. هوش از سرم رفت و وسط اتاق دکتر، بیهوش شدم...

سراغ خیلی دکتر رفتم. همه ی آنها یک نظر می گفتند که مرضیه سرطان بدخیم داره و با توجه به اینکه سرطان در یک نقطه ی حساس مغز قرار داشت، عمل جراحی را مناسب نمی دونستند. مرضیه را سپرده بودم به امام رضا (علیه السلام).به ناچار رو آوردیم به شیمی درمانی و دارو. خیلی روز های سختی بود. با اینکه درد های جسمانی را مرضیه تحمل می کرد، من از درد قلبم به خودم می پیچیدم. از یک طرف ضعیف شدن مرضیه را به چشمانی اشکبار می دیدم و زجر می کشیدم و از طرفی رشد کردن فاطمه را تماشا می کردم. فاطمه توی اون سال با اینکه بیشترین نیاز را به مادرش داشت، اما از داشتنش محروم بود. چون من و مرضیه دائم در حال پیگیری بیماری بودیم، به ناچار فاطمه را به مادربزرگش سپردیم.

یک شب سرد زمستانی بود. علاوه بر اینکه ماهی در آسمان معلوم نبود، برف هم در حال باریدن بود. آن شب با اینکه هوا واقعا سرد بود ولی سرمای عجیبی در اعماق قلبم حس می کردم. آن سرما در حال بیشتر شدن بود و به اعماق قلب بسنده نمی کرد. توی بیمارستان با مرضیه بودیم. شیمی درمانی موفقی را پشت سر گذاشته بود و روی تخت بیمارستان دراز کشیده بود تا اندکی استراحت کند. رنگ و رویش برگشته بود و حالش مقداری بهتر شده بود. با ضعفی که بر بدنش غالب بود رو کرد به من و گفت:
- جواد، میشه دستمو بگیری؟
خیلی آروم اون دستی که به سُرُم وصل نبود را گرفتم و با ملایمت خاصی شروع کردم به نوازش کردنش. اشک در چشمان مرضیه حلقه زد و با صدایی ضعیف، اما جدی گفت:
- جواد، اگه من از پیشتون برم، تنهایی از پس بزرگ کردن فاطمه برمیای؟
بغض عجیبی قلبم را فرا گرفت. بغضم را قورت دادم و لبخند مصنوعی زدم و گفتم:
- من تنهایی از پسش بر نمیام. خودت باید پیشم بمونی و کمکم کنی.
مرضیه دستم را محکم گرفت و تمام جونش را توی جمله اش گذاشت و گفت:
- من همیشه پیشت می مونم جواد!
این را که گفت، قطره اشکی از چشمان آمد و آرام به سمت پایین لغزید و روی روسری اش افتاد. آن روسری تَر-شده، تبدیل شد به یکی از تلخ ترین خاطراتم و آخرین یادگاری از مرضیه...

در آن شب برفیِ زمستانی، وقتی به خانه ی مادرم رسیدم، فاطمه ی سه ساله دم در ورود مچم را گرفت و پرسید:
- بابا ژَواد، پَش مامان مَلژیه کو؟
چشمان تَر شده ام را سعی کردم قایم کنم. بعدش با لحنی محبت آمیز به فاطمه گفتم:
- عزیزم، مامان رفته پیش امام رضا...

حدود یکسال بعد از آن شبِ زمستانیِ سرد، غم فراق مرضیه برایم بیش از حد سنگینی کرد برای همین، فاطمه را حاضر کردم و با دُردانه یادگاریِ مرضیه، به سمت مزار مرضیه حرکت کردیم. شب جمعه بود و دیروقت، بخاطر همین مسئله، فقط من بودم و مزار سیاه رنگی که اسم مرضیه و یک بیتی از حافظ، "می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان ?❤? هجران بلای ما شد یا رب بلا بگردان" که با خط خوش در آن حک شده بود. ما در زیر آسمان صاف مهتابی بودیم که قرص کامل ماه، بیش از هر چیز دیگری نورافشانی می کرد. فاطمه در طی مسیر خوابش برده بود برای همین قبل از بیدار شدنش می توانستم اندکی با مادرش خلوت کنم. بعد از تمیز کردن مزار با خیسی اشک هایم، شاخه گل رز سفیدی روی مزار گذاشتم و آروم روبه مزار گفتم:
- مرضیه جانم، لطف کن و برای ما زیاد دعا بکن که من و فاطمه سخت بیقرار دوریَت هستیم. من دیگر دل ماندن در این دنیا را ندارم. بخاطر فاطمه هم که شده، شوقِ زندگیِ دوباره را از خدا برایم طلب کن که این بچه بجز من دیگه کسی را نداره...

حدوداً یک هفته مانده بود تا میلاد حضرت فاطمه معصومه (سلام الله علیها). خستگی کار از طرفی و دلتنگی مرضیه و تنهایی فاطمه، دلیلی شد تا به سرم بزند بعد از چهار سال دوری، دوباره سری به آن صحن و سرای فیروزه رنگ بزنم. خیلی دلم برای امام رضا تنگ شده بود. این چهار سال دوری، من را تشنه ی آبِ خنک صحن ها کرده بود. دلم می خواست با بهونه ای امید و شادی را دوباره به جریان زندگیم با فاطمه برگردونم. پس وقتم را خالی کردم و برای دو روز مانده به ولادت حضرت معصومه، با ماشین همراه فاطمه به سمت مشهد راه افتادیم.

از وقتی که به دنیا اومده بود نمی دونستم که رابطه ی پدر، دختری چه شکلیه. سال های اول حضورش هم که نتونستم درست و حسابی براش پدری کنم. دلم می خواست که این سفر، نقطه ی عطفی توی رابطه ی پدر، دختری ما باشه. دلم می خواست که به عنوان یک پدر، بتونم بیشتر شیرین زبونی های دخترم توی این سن را بچشم. ولی افسوس که مرضیه نیست که با هم این احساس ها را تجربه کنیم...

توی مسیر به سمت مشهد، بخاطر فاطمه ی چهار، پنج ساله، دائم مجبور می شدم وایسم تا فاطمه اذیت نشه. می خواستم کاری کنم که تلخی از دست دادن مادر را براش یخورده جبران کنه. خیلی سعی کردم که یه وقت نگه بابا چرا مامان رو نیاوردی! نمی خواستم دوری مادرشو به یاد بیاره. برای همین توی مسیر که می رفتیم، به انواع کار هایی که توی این یک هفته می خواستم باهم انجام بدیم، فکر می کردم...

کم کم ساختمان های مسکونی مشهد، در حال دیده شدن بودند. نزدیک های غروب بود که به مشهد رسیدیم. ماشاءالله فاطمه یا خواب بود، یا داشت پفک می خورد. بعضی اوقات هم دستشویی داشت! فاطمه هنوز از خواب بیدار نشده بود. به سرم زد که به عنوان جایزه ی تحمل مسیر، برایش یه چیز کوچک بخرم. با کوله باری از خستگی مسیر، یک عروسک فروشی توی شهر پیدا کردم و کنارش وایسادم. از ماشین پیاده شدم و درش را قفل کردم. داخل عروسک فروشی، انواع عروسک های کوچک و بزرگ موجود بود. روی دیوار هم عروسک آویزان کرده بودند. از بین آن خرس های بانمک صورتی رنگ بزرگ و کوچیک، چشمم به خرگوشکی خورد که خیلی به نظرم قشنگ آمد. خرگوشی سفید رنگ، با دندان هایی بامزه و گوش هایی بلند و کشیده. همان را خریدم و به سمت ماشین حرکت کردم. از مغازه که می خواستم خارج شوم، نگاهم به فاطمه خورد که بیدار شده بود و بغض کرده بود. خیلی سریع خودم را بهش رسوندم و بغلش کردم. روی پیشونی اش بوسه ای زدم و بهش گفتم:
- فاطمه چشماتو می بندی؟
- برا چی باباجون؟
- اگه نبندی که نمی فهمی فاطمه جان!
هر موقع که فاطمه جان صداش می کردم، سریع حرف را بی چون و چرا می پذیرفت. با حالتی متعجب و گیج چشمانش را بست. خرگوش عروسکی را از کیسه درآوردم. خرگوش را جلوی صورتم گرفتم و با صدایی بامزه گفتم:
- اگه فاطمه کوچولو دیگه گریه نکنه، من برای اون میشم!
فاطمه هیجان زده چشمانش را باز کرد. لبخند شیرینی به پهنای صورت زد و گفت:
- آخجون! خرگوش!
ناراحتی به کلی از صورتش پاک شد و جایش را به خوشی و خنده داد.

برای اقامتمون توی مشهد، از یکی از اقوام، کلید خانه یشان را گرفته بودم. خانه ی آنها، در یکی از کوچه های بلوار امام رضا (علیه السلام) بود. آنقدری فاصله داشت که پیاده رفتن به سمت حرم من را اذیت نمی کرد، اما ممکن بود که فاطمه را خسته کنه. از این بابت نگرانی نداشتم. چون بغل کردن فاطمه توی مسیر، کاری بود که دوست داشتم. دلم می خواست دُردانه دخترم را بیشتر لوسش کنم. فاطمه با اینکه کم سن و سال بود، اما با غریزه ی دخترانه اش، تمام حالات و احوال مرا می فهمید. بعضی اوقات حس می کردم فاطمه برای من بیشتر از یه دختر هستش. حس می کردم که می خواهد جای خالی مادرش را برام پر کنه...

وقتی وارد خانه شدیم، از شدت تمیزی و بزرگی خانه، تعجب کردیم. به شخصه از بابت اینکه نیاز نیست خونه را تمیز کنم، هیجان زده بودم. با زبون بازی های پدرانه، فاطمه را قانع کردم که اول من حموم برم. سریع حموم کردم و با هیجان غسل زیارت کردم. از حموم که بیرون آمدم، حس کردم فاطمه می خواهد کاری کنه. یواشکی از توی راهرو چشم گردوندم تا فاطمه را پیدا کنم. توی آشپزخونه بود. زیر پاش یه صندلی پلاستیکی گذاشته بود و داشت سماور را پر آب می کرد. سعی کردم سرعت لباس پوشیدنمو از سرعت آب روان بیشتر کنم تا سماور را ازش بگیرم. نمی خواستم برای روشن کردن گاز، به مشکل بخورد. وقتی بالای سرش رسیدم جا خورد. با مهربانی گفتم:
- چیکار می کنی فاطمه خانوم!
برای اینکه قافلگیر شده بود، اولش مِن و مِن کرد و گفت:
- خب معلومه دیگه باباجون. داشتم برای شما چایی درست می کردم.
طوری برایش لبخند زدم که احساس شادی کنه و بعد با یک حرکت ضربتی در آغوش گرفتمش و بین دو ابرویش بوسه ای زدم.

فاطمه که رفت داخل حمام، من هم مشغول درست کردن چایی شدم. با خودم فکر می کردم که فاطمه داره خودشو میگیره و نمی خواهد که لوسش کنم. حس کردم که فاطمه هم نمی دونه چطوری وارد رابطه ی پدر، دختری بشه برای همین احتیاط می کنه. این رفتارش من را یاد مادرش می انداخت. مرضیه هم اوایل ازدواجمون با من محافظه کارانه رفتار می کرد. خیلی دلم برایش تنگ شده ...

بعد از اینکه چایی را باهم خوردیم، آماده شدیم تا به حرم برویم. دل تو دلم نبود. خیلی خوشحال بودم. اینقدر حواسم پرت بود که داشتم کلید خونه را جا می گذاشتم که فاطمه قبل از اینکه در خانه را ببندم با پرسیدن اینکه بابا کلیدو برداشتی یا نه، از پشت در ماندن نجاتمان داد. قبل از اینکه از در حیاط خارج شویم فاطمه به من گفت:
- باباجون میشه یه کوچولو قدت رو کوتاه کنی.
- چشم فاطمه خانوم.
وقتی که روی پاهایم نشستم، آرام به سمتم آمد و با دستان کوچکش موهایم را شانه کرد. بعد از شانه کردن موهایم، خیلی زیرکانه و با طراوت لپم را بوسید. خیلی خوشحال شدم. در چهره ام، این خوشحالی از فیلتر غرور و صلابت پدرانه عبور می کرد و سپس نمایان می شد. به عنوان تلافی، دست کوچکش را گرفتم و بوسیدم.

همانطور که گفته بودم، مسیر از خانه تا حرم، برای فاطمه سخت بود. برای همین حدوداً توانست نصف مسیر را خودش بیاید و با خجالت ازم درخواست کرد که بغلش کنم. این دوگانگی شخصیتی فاطمه که لحظه ای برای من مثل مادرش رفتار می کرد و لحظه ای حالت دخترانه اش را می گرفت، برایم جذاب و شیرین بود. وقتی که بغلش کردم، دستانش را دور گردنم انداخت و سرش را روی شانه ام تکیه داد. هرچه پیش روی می کردم، گلدسته های بلند صحن پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله)، بیشتر به چشم می خورد. همین طور که راه می رفتم، چشمانم هم به سمت گلدسته ها بود. هنوز آنقدری نزدیک نشده بودم تا گنبد طلائی رنگ دلربا را ببینم. وقتی که نزدیک تر شدم، برق آن گنبد خورشیدنما چشمانم را گرفت. چشمانم پر شد. دلتنگی و دوری چهارساله، به سر آمد...

بعد از بازرسی، از سمت باب الجواد وارد صحن شدیم. صحن را داشتند به مناسبت دهه ی کرامت، زیباسازی می کردند. فاطمه که برای بازرسی از بغلم پایین آمده بود، در صحن محکم دستم را گرفته بود و می پرسید:
- باباجون، اینجا کجاست؟
- اینجا اومدیم پیش امام رضا فاطمه جانم.
- چه جای قشنگیه! چقدر آدم و بچه اینجاست! چقدر اینجا پُر کبوتره! پس مامان جون اومده اینجا. خوش به حالش!

منظور جمله ی آخرش را نفهمیدم ولی ازین بابت که اینقدر از اینجا خوشش آمده بود، خوشحال بودم. با اینکه شب بود، ولی با وجود نور وجودی این مکان مقدس، آدم اصلا تاریکی را حس نمی کرد...

به رسم عادت، برای زیارت وارد صحن گوهرشاد شدم. کم کم داشتم زیبایی آن گنبد فیروزه فام را از یاد می بردم. فاطمه محو تماشای آن گنبد طلایی شده بود و چشم ازش بر نمی داشت. جایی روبروی گنبد طلائی را برای نشستن انتخاب کردم و با فاطمه رفتیم و نشستیم. بعد از نشستن، زیارت نامه ای برداشتم و شروع کردم به خواندن زیارت امین الله. چون غرق زیارت خواندن شده بودم، گذر زمان را حس نکردم. بعد از اتمام زیارت امین الله، خواستم که کمی با فاطمه صحبت کنم ولی هرچه سر برگرداندم، او را کنار خودم و میان جمعیت پیدایش نکردم...

هراسان و بهت زده کل صحن گوهرشاد را گشتم ولی پیدایش نکردم. یکی از خادمین حرم که قیافه ی بهت زده ی مرا دید. نزدیک آمد و جویای احوال شد. ماجرا را توضیح دادم و گفت:
- من با بقیه ی خدام هماهنگ می کنم. تو هم بهتره که جاهایی که فکر می کنی رفته رو بگردی تا بلکه پیداش کنی.

خیلی حالم بد شد. آخر هم نتوانستم از دردانه یادگاریِ مرضیه، درست مراقبت کنم. مطمئن بودم که اگر مرضیه جای من می بود، این اتفاق نمی افتاد. با همین حال، یادم آمد که فاطمه مبهوت تماشای گنبد طلائی بود. در دل به امام رضا گفتم:
- آقاجان! بر من سختی بسیار حاصل آمده. دیگر ظرفیت سختی دیگری ندارم. آقاجان! مطمئنم که اینجا، برای فاطمه جای بسیار بی نظیری است اما جواب مادرش را چی بدم؟!
سریع از یکی از درها، به سمت ضریح رفتم. مطمئن بودم امام رضا (علیه السلام) امانت دار خوبی است اما دلِ شکاک من، رضایت نمی داد. من به دلم این سخنان را تحویل می دادم و او به من می گفت:
- مگه مرضیه رو به امام رضا نسپردی؟ چی شد پس؟ آن کرامت بی همتا نسیب آهوان شد؛ اما از همسرت دریغ شد. اگر نجنبی، دخترت را هم قربانی اسمش کرده ای!
حرف هایش را قبول نداشتم ولی ماجرای مرضیه، دلم را شکاک کرده بود. با چشمانی اشکبار رو به ضریح، خطاب به امام رضا گفتم:
- حتما لایق این همه رنج و عذاب و سختی بوده ام! در آن شکی ندارم. ولی مگر دخترم چه گناهی کرده که باید پاسوز پدرش شود! یا امام رضا! به من برگردانش!

ناگهان دلم آرام گرفت. از نوع آرام گرفتنش، معلوم بود که کار، کار امام رضا (علیه السلام) است. بعد از اینکه دلم آرامتر شد و شروع به گشتن کنار ضریح کردم، لحظه ای گرمایی را روی دست راستم حس کردم و صدایی گریان شنیدم:
- باباجون! کجا بودی؟ من گمت کردم!
اشک در چشمانم جمع شد. تا برگشتم، فاطمه را دیدم که گریان، محکم پاهایم را بغل کرده است...
در دل بسیار خوشحال شدم و اول خداراشکر گفتم و سپس با خجالت از حال و احوال دلم، در موقعی که فاطمه گم شده بود، از امام رضا (علیه السلام) عذرخواهی و سپس تشکر کردم.

رو به من کرد و با چشمانی اشکبار گفت:
- باباجون! هرچی گشتم مامان مرضیه رو پیدا نکردم...

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

پ.ن: خداروشکر بعد از حدود یک هفته، نگارشش تموم شد. امیدوارم مفید باشه.