بعد مدتها دوباره شروع کردم به نوشتن….
این اولین چیزیه که بعد از یه مدت طولانی نوشتم، پس خوشحال میشم نظرتون رو بدون تعارف بگین، هر ایرادی داشت…. هر جایی که به نظرتون میتونست بهتر باشه
یا حتی اگه اصلاً باهاش ارتباط نگرفتین، بگین.
شنوندهی هر انتقاد و پیشنهادی هستم؛
اتفاقاً دوست دارم بدونم از نگاه شما چطور بوده.

هیچ کس دقیقاً نمیدانست آن دو نفر از کجا شروع شدند
بعضیها میگفتند در یک شب بارانی زیر سایهی یک درخت قدیمی همدیگر را دیدند
بعضیها میگفتند سالها قبل از آن شب همدیگر را میشناختند و فقط وانمود میکردند غریبند
اما خودش همیشه میگفت/
( + ما از جایی شروع شدیم که نباید. )
و هیچوقت توضیح نمیداد منظورش چیست
او دختری بود که همیشه ارام به نظر میرسید
از آنهایی که وقتی ناراحت میشوند بیشتر لبخند میزنند
او اما برعکس بود …. هیچوقت لبخند نمیزد.
مردی بود که انگار مدت ها پیش چیزی را در خودش دفن کرده بود و دیگر قصد نداشت قبرش را باز کند
اولین بار که با هم حرف زدند دختر از او پرسید/
( + تو چرا همیشه انگار منتظر یه اتفاق بدی؟ )
مرد نگاش کرد و گفت \
- چون معمولا اتفاقای خوب قبل این که بفهمی خوب بودن، تموم میشن
دختر خندید فکر کرد شوخی میکند.
نمیدانست ان جمله بعدها یکی از چیزهایی میشود که هر شب قبل از خواب به یادش میاورد*
رابطهشان عجیب بود
هیچ وقت به هم نگفتند عاشق همدیگرند.
هیچ وقت قولی ندادند.
هیچ وقت حتی دربارهی آینده حرفی نزدند.
اما هر شب یکی از آن ها جایی منتظر دیگری بود
گاهی دختر ساعتها کنار پنجره مینشست تا صدای قدمهای او را بشنود
گاهی مرد تا صبح در خیابان قدم میزد
فقط چون میدانست اگر برگردد باید چیزی را که از دختر پنهان کرده
به او بگوید.
و هیچکدام جرئت نداشتند سوال درست را بپرسند
دختر فقط یک چیز را میدانست /
هر بار که دربارهی گذشتهی او سوال میکرد، نگاه مرد عوض میشد
نه ناراحت میشد نه عصبانی..فقط… خالی.
یک شب بالخره پرسید /
+ قبل از من کسی رو دوست داشتی؟
مرد مدت زیادی سکوت کرد
بعد گفت \
- آره.
دختر لبخندش را از دست داد، پرسید /
+ هنوزم دوستش داری؟
مرد گفت \
- نمیدونم.
دختر گفت /
پس چرا هنوز بهش فکر میکنی؟
مرد به پنجره نگاه کرد و خنثی جواب داد \
- چون بعضی ادما وقتی میرن دیگه توی ذهنت نمیمونن… توی زندگی کوفتیت میمونن.
دختر آن شب چیزی نگفت ..فقط دستش را گرفت و شاید همان لحظه بود که هر دو فهمیدند وارد چیزی شدهاند که پایان خوبی برایش وجود ندارد ……
چند ماه بعد
دختر متوجه شد مرد هر پنج شنبه به یک خانهی قدیمی میرود
همیشه تنها….همیشه بعد از غروب…. و همیشه قبل از اینکه وارد شود
چند دقیقه پشت در میایستد.
یک پنجشنبه دنبالش رفت.
مرد وارد خانه شد.
دختر چند دقیقه بعد،آرام پشت سرش رفت
خانه خالی بود….هیچ وسیلهای نداشت جز یک صندلی،یک میز و چند جعبهی قدیمی
مرد روبهروی دیوار ایستاده بود.
روی دیوار، عکسهایی از یک دختر بود
همان دختر.
اما عکسها قدیمی بودند….. خیلی قدیمی تر از زمانی که خودش او را میشناخت
دختر نفسش بند آمد
یکی از عکسها را برداشت.
پشت آن نوشته شده بود :
[ روز هفدهم. ]
عکس بعدی :
[ روز سی و دوم. ]
و بعد :
[ روز نود و یکم. ]
همهی عکسها از او بودند. از فاصله های مختلف
کوچه و خیابان،کافه،کنار پنجرهی خانهاش…. حتی در روزهایی که مطمئن بود هیچ کس آنجا نبوده
مرد پشت سرش ایستاده بود.
دختر برگشت….
صدایش میلرزید/
+ این عکسها چیه؟
مرد جواب نداد.
پرسید/
+ از کی منو میشناسی؟
باز هم سکوت.
دختر یکی از عکسها را بالا گرفت
+ این قبل از اولین باریه که همدیگه رو دیدیم.!
مرد آرام گفت\
- میدونم.
+ پس چرا هیچ وقت بهم نگفتی؟
مرد به عکس نگاه کرد
- چون قرار نبود تو منو به یاد بیاری
دختر خندید…..یک خندهی کوتاه و عصبی
+ منظورت چیه؟
مرد نزدیکتر شد
- هیچی.
+ نه. بگو….
- اگه بگم، دیگه نمیتونی مثل قبل نگام کنی
دختر گفت/
+ شاید همین الانشم نمیتونم
مرد برای اولین بار لبخند زد…. اما آن لبخند بیشتر شبیه تسلیم شدن بود
جعبهای را از گوشه ی اتاق برداشت و روی میز گذاشت
داخلش نامههایی بود.
دهها نامه.
همه با دستخط دختر،دختر یکی را باز کرد
تاریخ آن برای هفت سال قبل بود
متن کوتاه بود:
[ اگه یه روز دوباره پیدات کردم، این بار نمیذارم عاشقم بشی ]
دختر چند بار نامه را خواند
گفت /
+ من اینو ننوشتم
مرد گفت \
- میدونم.
نامهی دیگری برداشت….
تاریخ شش سال قبل :…
[ این بار اگه برگشتی، من باید زودتر برم ]
نامهی بعدی :
[ نباید بذارم دوباره منو پیدا کنی ]
دختر دیگر چیزی نمیگفت
فقط نامهها را یکی یکی روی میز میگذاشت
تا رسید به آخرین نامه…..تاریخش مربوط به سه روز بعد بود
هنوز جوهرش کاملاً خشک نشده بود
نامه را باز کرد.
فقط یک جمله نوشته بود :
[ اگر این نامه را میخوانی یعنی او هنوز حقیقت را به تو نگفته ]
دختر ارام سرش را بلند کرد…. مرد دیگر آنجا نبود
در خانه باز بود.
و روی زمین،درست کنار در، کلیدی افتاده بود
دختر کلید را برداشت،نمیدانست چرا
اما میدانست این کلید را قبلاً دیده.
خیلی وقت پیش.
شاید در کودکی.
شاید در خوابی که سالها بود فراموشش کرده بود.
کلید را در جیبش گذاشت و از خانه بیرون آمد.
آن شب دیگر مرد را ندید….روزها گذشت.…بعد هفتهها…..
هیچ خبری از او نبود.
تا یک صبح پاکتی به دست دختر رسید…داخلش فقط یک عکس بود.
عکس خودش و مرد.…کنار همان خانهی قدیمی
پشت عکس نوشته شده بود :
[ این آخرین باری بود که هر دو زنده بودیم. ]
دختر مدت زیادی به جمله خیره ماند… بعد عکس را برگرداند.
اما چیزی پشت آن نبود.. هیچ امضایی هیچ تاریخی.. هیچ نبود.
فقط یک لکهی کوچک از جوهر گوشهی عکس بود.
همان جوهری که در نامههای خودش دیده بود.
سالها بعد..وقتی کسی از او دربارهی آن مرد پرسید فقط گفت /
+ بعضی آدمارو رو نباید پیدا کرد
پرسیدند |
* پس چرا پیداش کردی؟
لبخند زد.
گفت /
+ شاید من پیداش نکرده بودم….
و دیگر چیزی نگفت.
فقط هنوز هر پنجشنبه بعد از غروب
چراغ اتاقی را در خانه ای قدیمی روشن میکرد.
خانهای که هیچ کس نمیدانست مال چه کسی است
و اگر کسی از او میپرسید چرا
جوابش همیشه یکی بود /
{ + برای اینکه وقتی برگشت بدونه هنوز منتظرشم. }
هیچ کس نفهمید منظورش کدام «او» بود
مردی که سالها پیش ناپدید شده بود…… یا دختری که در هیچ کدام از عکس های قدیمی هیچ وقت تنها نبود.