دوستان عزیز هر نظری داشتین بگین. اگه جایی ایراد داشت،
یا میشد بهتر نوشته بشه، اشاره کنید…تعارف هم لازم نیست نظر واقعی تون رو ترجیح میدم.
<شنوندهی هر انتقاد و پیشنهادی هستم.>

اولین نامه روز هفدهم آبان رسید.
نه تمبری داشت نه نشانی فرستنده ای روی پاکت بود.
فقط اسم او، با خطی باریک و کمی کج روی پاکت نوشته شده بود.
{ برای آوا . }
پاکت را همان شب باز کرد.
داخلش فقط یک صفحه بود….
[ امروز دوباره از جلوی کافه رد شدم، هنوز همون صندلی کنار پنجره خالی بود،نمیدونم چرا هر بار فکر میکنم این بار میایی. ]
پایین صفحه هیچ اسمی نبود. آوا چند دقیقه به نامه خیره ماند.
بعد آن را تا کرد و داخل کشوی میزش گذاشت.
فکر کرد شاید اشتباهی آمده.
اما شب بعد نامهی دیگری رسید.
[ تو همیشه قهوهت رو بدون شکر میخواستی،
ولی هر بار قبل از اولین جرعه، یک قاشق شکر روی میز میذاشتی،
میگفتی برای وقتی که تلخ شد. ]
آوا این بار ترسید،چون این را هیچکس نمیدانست
حتی خودش یادش نمیامد چرا این کار را میکرد.
صبح… نامه را با خودش به کافه برد
همان کافهای که نامه دربارش نوشته بود
صندلی کنار پنجره خالی بود.… آوا نشست.
قهوه سفارش داد. بدون شکر.
وقتی فنجان را اوردند، ناخودآگاه یک قاشق شکر کنار ان گذاشت.
مدتی به قاشق نگاه کرد.
بعد آرام گفت/
( + مسخرست. )
اما قاشق را برنداشت، نامهها ادامه پیدا کردند
هر چند روز یکبار،هیچ کدام طولانی نبودند
اما هر کدام چیزی را دربارهی آوا میگفتند که خودش فراموش کرده بود
یک نامه دربارهی شالی بود که در زمستان هشت سال قبل گم کرده بود….
یکی درباره ی زخمی کوچک روی انگشت اشاره ش….
یکی درباره ی شبی که ساعت سه صبح از خواب بیدار شده بود و بی دلیل گریه کرده بود….
و یکی فقط این بود :
[ تو از آسانسور نمیترسی.
از آینه ی داخل آسانسور میترسی. ]
آوا بعد از خواندن این نامه جلوی آینهی آسانسور ایستاد.
برای اولین بار به انعکاس خودش دقیق نگاه کرد.
چیزی ندید…فقط خودش بود
اما وقتی آسانسور در طبقه ی پنجم باز شد
متوجه شد تمام مدت ناخوداگاه دستش را روی گردنبندی گذاشته که سال ها بود به گردنش میانداخت،
گردنبندی با یک پلاک کوچک نقره ای،
پلاک را باز کرد…داخلش یک حرف حک شده بود
| ر . |
او هیچ وقت نمیدانست این حرف برای چیست
آن شب نامه ی بعدی رسید :
[ هنوز گردنبند رو داری، عجیبه، با اینکه گفتی هیچ چیز از « اون شب » یادت نمیاد. ]
آوا همانجا نشست،تمام پنجره ها بسته بودند…خانه ساکت بود.
نامه را دوباره خواند.
« اون شب. »
کدام شب؟
اولین بار جواب نامه را نوشت.
روی کاغذ فقط یک جمله نوشت /
( + تو کی هستی؟ )
نامه را داخل همان پاکت گذاشت، اما نمیدانست آن را کجا بفرستد
صبح روز بعد، نامه دیگر روی میز نبود
جایش یک پاکت جدید بود.
در آن نوشته شده بود :
[ بالاخره پرسیدی!. ]
این بار نامه طولانی تر بود :
[ من کسی نیستم که فکر میکنی.
شاید حتی کسی نباشم که تو فکر میکنی وجود داشته.
اما اگر میخوای جواب تمام سوالهات رو بدونی،
جمعه، ساعت شش، برو ایستگاه قدیمی قطار.
سکو سوم.
نیمکت سبز.
من اونجا منتظرت میمونم. ]
آوا تمام هفته به رفتن فکر کرد
جمعه که رسید، باران میبارید.
ایستگاه قدیمی سال ها بود که تعطیل شده بود
سکوها خیس و خالی بودند
چراغ های زرد، ضعیف و لرزان، روی زمین خیس افتاده بودند
آوا به سکوی سوم رفت
نیمکت سبز هنوز همان جا بود…اما کسی روی آن نبود
فقط یک پاکت روی نیمکت گذاشته شده بود.
آوا آن را برداشت..داخلش یک عکس بود
عکس خودش،
کنار مردی که صورتش تقریباً از کادر بیرون افتاده بود.
پشت عکس نوشته شده بود :
[ تو گفتی اگر یک روز فراموشت کردم،
نذار دوباره پیدات کنم. ]
آوا عکس را برگرداند، مرد را نمیشناخت.
یا شاید…نمیخواست بشناسد.
چند دقیقه همانجا ایستاد،
بعد صدای قطاری از دور آمد… قطاری که قرار نبود از آن خط عبور کند.
آوا برگشت. هیچ قطاری نبود.
فقط صدای سوتی کوتاه در تاریکی پیچید.
وقتی دوباره به نیمکت نگاه کرد، نامهی دیگری روی آن بود
این یکی با دست خط خودش نوشته شده بود :
[ اگر این نامه رو پیدا کردی یعنی دوباره همه چیز رو فراموش کردی. ]
آوا دیگر نتوانست ادامه بدهد پاکت را بست و به خانه برگشت.
آن شب برای اولین بار تمام کشوی میز را خالی کرد
نامه ها را روی زمین چید…کنار هم.… یکییکی
تاریخ ها را مرتب کرد…
هفدهم آبان.
بیست و سوم آبان.
دوم آذر.
دوازدهم آذر.
و بعد…چیزی که نباید آنجا میبود!
نامهای با تاریخ هفت سال قبل..
آوا آن را باز کرد، نوشته شده بود :
[ اگر داری اینو میخونی،
پس هنوز زنده ای.
نمیدونم این بار کدوممون فراموش کرده.
تو یا من… ]
دستش یخ کرد.. پایین نامه یک اسم نوشته شده بود.
رها.
همان حرف روی گردنبند.. همان اسمی که هیچ وقت به یاد نمیاورد.
آوا تا صبح نخوابید..
صبح، جلوی آینه ایستاد و گردنبند را باز کرد.
پشت پلاک، چیزی بود که قبلاً ندیده بود…
یک تاریخ..؛
هفدهم آبان.
هفت سال قبل!
همان روزی که اولین نامه به دستش رسیده بود
برای اولین بار شک کرد که شاید نامه ها قرار نیست چیزی را به یادش بیاورند... شاید قرار بود چیزی را از او پنهان کنند.
آن روز تمام نامه ها را سوزاند.
جز یکی... آخرین نامه.
نامهای که هنوز جوابش را نمیدانست…
روی آن نوشته شده بود :
[ آوا،
اگر یک روز نامهای از من به دستت رسید، جوابش رو نده.
چون من دیگه نیستم.
و اگر هنوز نامه میفرستم،
یعنی تو هم نباید اینجا باشی.. ]
او مدت زیادی به جملهی آخر نگاه کرد
بعد برای اولین بار متوجه شد چیزی در اتاقش تغییر کرده.
روی میز… دو فنجان قهوه بود.
یکی کنار پنجره، یکی رو به رویش.
فنجان دوم هنوز گرم بود و کنار آن، یک قاشق شکر روی میز گذاشته شده بود
آوا آرام نشست و به صندلی رو به رو نگاه کرد
آرام گفت /
( + رها ؟ )
هیچ جوابی نیامد
فقط صدای ورق خوردن کاغذی از اتاق کناری شنیده شد
وقتی وارد اتاق شد
کسی آنجا نبود… پنجره باز بود… پرده ها تکان میخوردند
و روی میز، یک نامه ی تازه قرار داشت.
این بار فقط یک جمله نوشته شده بود :
[ من هیچوقت رها نبودم. ]
آوا نامه را خواند.. دوباره خواند و بعد به پلاک گردنش نگاه کرد.
حرف « ر » هنوز آنجا بود
اما برای اولین بار به ذهنش رسید شاید این حرف از اول هم اول اسم یک آدم نبوده.. شاید چیزی بوده که قرار بوده یادش بماند
یا چیزی که قرار بوده فراموش کند.
صبح روز بعد؛ همسایه ها دیدند آوا از خانه بیرون رفت
با همان پالتوی مشکی… با همان گردنبند و با پاکتی در دست.
هیچ کس نمیدانست کجا رفت
فقط پیرمردی که سال ها صاحب همان کافه ی قدیمی بود،
بعدها تعریف کرد که آن صبح… دختری شبیه آوا وارد کافه شده بود
کنار پنجره نشسته بود.. دو قهوه سفارش داده بود
یکی بدون شکر و یکی با یک قاشق شکر کنار فنجان
پیرمرد میگفت دختر تمام مدت منتظر کسی بود
وقتی از او پرسیدند، چه کسی؟
فقط جواب داده بود/
( + کسی که هنوز فکر میکنه من یادم رفته. )
و بعد رفته بود.
روی میز، فقط یک پاکت باقی مانده بود
بدون نام و نشانی.. داخلش یک نامه بود
و عجیبتر از همه این بود که تاریخ نامه… فردا بود.