یکی از ایرادهای عالم زبان اینه که ما برای هر پدیده
یک کلمهی مجزا نداریم.
باید یک کلمهای وجود میداشت که بر مفهوم حذف شدن از یادها و تاریخ و لوح و پاک شدن هر نام و نشان و اثری دلالت میکرد.
یک جور مردن. یه چیزی که ناگهان همه فکر کنن تو یه خواب بودی. توی خواب دیدنت و تموم شد و رفت.
تلاش برای این چنین مردن.
تا حالا سعی کردی هویتت بمیره؟
باز هم کلمهها مشکل دارن. یکی فکر میکنه از بیگانگی میگی، یکی فکر میکنه از بیهویتی میگی.
نه. فقط تا حالا سعی کردی گم و گور شی؟ رد پاتو پاک کنی، دیگه کسی تو رو به یاد نیاره؟
من دلم میخواد با این هویت بمیرم و یه آدم دیگه متولد بشم.
کاش اگر زندگی دیگهای وجود داره، توی اون زندگی اشتباهات قدیمی رو تکرار نکنیم. اقلا یه اشتباه جدید بکنیم.
من هویت اشتباهی رو برای خودم برساخت کردم. دلم فقط یه شانس دوباره میخواد. یه شانسی که از صفر شروع کنم. یه آدم دیگه بسازم.
شاید موفق نشم. ولی میخوام تلاشم رو برای مردن در این نام و بیدار شدن در یک نام و قصهی دیگه بکنم. شاید هم موفق شدم. این هم یه مدل سیر و سلوکه دیگه.