بزرگترین اشکال «تنهایی» اینه که تعریف واحد نداره. یعنی معنی تنهایی برای شما فقط راجع به شما صدق میکنه. نه برای هیــــــــــــچ انسان دیگهای در این شش-هفت میلیارد جمعیت.
برای همینه که هیچ کمکی به تنهاییِ همدیگه نمیتونیم بکنیم.
برای همینه که هر روز هزاران انسان توی شبکه های اجتماعیشون،توی مکالماتشون، توی دفتر خاطراتشون، علنی و غیر علنی، خصوصی و عمومی با صدای بلند اعلام تنهایی میکنن ولی حتی با بیان کردن این که «من تنها هستم» باز هم هیچ کمکی به بهتر شدن حالشون و حتی سر سوزنی به سبک شدن روحشون کمکی نمیکنه.
تنهایی هر کس مخصوص خودشه. مثل قبر میمونه. مثل نامهی اعمال میمونه. هیچ کس نمیتونه شکل تنهایی دیگری رو تصور کنه و هرکس بگه "درک میکنم/تجربهش کردهم" دروغ میگه. تنهایی آدمها مثل اثر انگشتهاشون انحصاریه.
نگارش: 3 شهریور 94
بازبینی 3 شهریور 96
*
پ. ن 1: این متن رو حدود 3 سال پیش نوشتم. از مموری فیسبوک برداشتم و کمی ویرایشش کردم. ولی احساس میکنم اون موقع خوب چیزی نوشته بودم. خوب فکری کرده بودم و خوب منظورمو ارائه دادم.
پ. ن 2: دارم فکر میکنم این افکار رو اگر به جای نوشتن در شبکههای اجتماعی به عنوان دیالوگ به شخصیتهای داستانی میدادم تا الان حد اقل سه تا کتاب نوشته بودم :|
شبکههای اجتماعی ما رو از تولید محتوای هدفمند و ماندگار ساقط کرده. لعنت به من که این قدر گره خوردهم به این فضا.